Zaken die voor het nieuwe jaar nog moeten afgeraken

1. recensie boek "Ouder worden is een kunst", van Miel De Keyser met daaraan gekoppeld een interview met de auteur en het schrijven van een artikel


2. een artikel over kindermishandeling, annex recensie "Ik had geen naam" van Dan Pelzer, annex een interview en ik weet nog niet eens met wie !


3. een artikel over jongeren en symbolen, geschreven op het niveau van een 14-jarige (dat laatste bezorgt mij !)


4. een recensie over "Met een naam en gezicht"


Dat is wat af (zou ?) moeten tegen het nieuwe jaar. Ik durf geen lijstje maken van de rest.

Werken dus ! Work work work work work.
(gelukkig kan ik erbij zeggen : I love it !)

Kaat is feeling
citaat van kaat

In een tijd van allerlei lijstjes en top tiens en honderds, wou ik wel eens een lijstje maken over hetgeen ik dit jaar geleerd heb en wat ik wil vasthouden voor 2003. Ik wou er een top tien van maken, maar dat is niet gelukt. Ik ben blijven steken bij nummer acht. Het klinkt een beetje prekerig maar eigenlijk is het preken tegen mezelf.
Ik vraag mij af of ik na zes maand dezelfde lijst zou maken.

1. Relaties moeten wederkerig zijn. Sommige mensen zuigen al je energie op en zijn niet te helpen. Het enige wat ze vragen is jouw energie, het enige wat ze je geven is de frustratie dat het nooit genoeg is.


2. Niet tegenstrijdig maar op tweede plaats : investeer in je relaties, beschouw ze nooit als evident, vrienden zijn het belangrijkste in je leven.


3. Draag zorg voor je lichaam en je leven. Zowel op fysiek als op mentaal niveau. Vis uit wat je goed doet en wat je lichaam en je geest belast. Maak werk van wat je goed doet en elimineer of reduceer zoveel mogelijk zaken die je fysiek of mentaal ongezond belasten.


4. Open je geest zo wijd mogelijk, proef zoveel mogelijk van het leven en laat geen enkele weg uitgesloten te zijn. Durf kritisch zijn, durf jezelf en anderen in vraag stellen, maar wees bovenal eerlijk.


5. Wees wereldburger, tracht andere culturen en religies in hun schoonheid te zien. Gooi het kind met het badwater niet weg.


6. Proef zoveel mogelijk cultuur en ga bij voorkeur naar dingen waar je niét naar toe zou gaan, lees dingen die je niet onmiddellijk zou lezen. Zoek een goed cultuurhuis dat kwaliteit aanbiedt boven commercialiteit.


7. Beoordeel nooit iemand op wat hij doet, wat hij heeft of wat hij ten aanzien van de buitenwereld voorstelt. Wacht ten minste een rustig gesprek af, leer iemand individueel kennen. We spelen allemaal onze rollen.


8. Laat nooit één iemand het centrum van je leven zijn. Laat het leven zelf je centrum zijn. Niemand kan al jouw interesses delen, wanneer je je leven enkel met één iemand deelt, wordt is het gevaar op een te knellende of overvraagde band te groot. Je stelt je ook te kwestbaar op.

Ondertussen kijk ik hier naar American Beauty, toen de film uit was en ik hem in de bioscoop zag vond ik hem maar niets. Nu, zoveel jaar later vind ik hem goed en vooral herkenbaar. Een midlifecrisis is nog niet aan mij besteed, maar ik kan zo gezichten op Annette Benning en Kevin Spacey plakken. Ook de jongeren zijn herkenbaar. Heel erg zelfs.
Ik hoop dat de "herkenning" niet betekent dat die middlelife dichterbijkomt. Al is dat wel zo, mathematisch toch.


kaat

Kaat is feeling

Abdicatie

God is de mensheid beu. Om het met de woorden van paus Johannes Paulus II te zeggen: "Erger nog dan oorlog en hongersnood is het zwijgen van God, die zich niet meer laat zien en die zich lijkt te hebben opgesloten in zijn hemel, alsof hij misselijk is van het menselijk gedrag." De uitspraak deed de met pelgrims gevulde zaal sidderen. God zit dus een beetje te mokken. Ik kan mij daar iets bij voorstellen, maar de openbaring komt ongelegen: de os en de ezel zijn al uitgerukt naar kerken en paleizen, naar ambassades en fermettes. Crooners met hun nieuw vracht kerstliederen zijn niet meer te houden. (…) Wat hebben we misdaan ? Het is waar, vrede en geluk zijn niet de sterkste kanten van de mens. Maar diep in de vorige eeuw was er Dachau en Stalingrad, later Rwanda en de Balkan en toen hebben we God ook niet gehoord. Je mag toch hopen dat het opperwezen niet onderhevig is aan trivialiteiten als de stand van de maan of een ochtendhumeur.
In Italië is de boodschap van de paus met instemming onthaald. Uit een enquêtte blijkt dat twee derde van de Italianen ook het gevoel heeft dat God misselijk is van de mensheid.
Zwartgalligheid is in de mode. De dag dat Bush Irak bombardeert, spring ik mee op de kar van het relisnobisme.

Hugo Camps
Uit een krant van toch al minstens een week oud, "De Morgen", reeks "Camps en Dewulf

Het eind van het jaar - het eind van de liefde ?

Vorige week sprak iemand mij aan over "Christmasblues". Ik dacht dat hij het had over het gevoel van thuisloosheid dat sommige mensen hadden of het gevoel familie te missen. Maar nee, hij zei : 'Op deze dagen voel je alles sterker en komt alles aan de oppervlakte'.
Behalve kerstkaartjes en leuke wensen kreeg ik de voorbije 2 weken ook te horen dat mensen - totaal onverwacht - uit elkaar gegaan waren. Niet met grote drama's, geen grote ruzies, maar alsof Kerst er hen toe aanzette de knoop door te hakken.
Of tenminste één van beiden was tot deze conclusie gekomen. In de verschillende gevallen die ik gehoord heb - tot mijn grote spijt trouwens - bleef de andere er maar verwaterd bij staan. Die had niets door.
Dus tussen alle gezelligheid door ook veel verdriet deze dagen.
Met Kerst voel je inderdaad de dingen sterker aan.

Het kerstweekend

Het vriendenkerstweekend begon broos. Het regende pijpestelen en het idee om een ganse dag te wandelen in de Hoge Venen maakte mij niet erg enthousiast. Zoals dikwijls bij gebeurtenissen waar ik lang naar uitzie, was het enthousiasme op de dag zelf onder nul. Dat heb ik evengoed de nacht voor ik op reis vertrek of voor een bijzondere vakantie. Om het gebrek aan enthousiasme nog te versterken kwam plots een vreemde drang tot opruimen in mij op.
Bart belde om mij te verwittigen dat hij het afgesproken uur niet zou halen. Ondanks zorgvuldige planning en zijn oprechte zorg om stipt te zijn, bleek de traiteur waar hij het vlees besteld had – een gourmet van gevogeltje, vis en wild, - lang niet zo stipt in zijn afspraak. Er stond Bart niets anders te doen dan de wachten.
Dus ook wachten voor mij. Ik maakte mijn koffer, zette de matras reeds in de gang en zag hoe ik 2 mandenvol cadeautjes had. Het eerste enthousiasme kreeg vuur.
Toen we eindeljk – met vlees en al – bij de gastvrouw aankwamen wisten we allemaal dat deze dagen schitterend zouden worden. De kerstfsfeer in Veerles huis was betoverend. In zo’n huis kon niets de magie van Kerst storen.
Aangezien plan A , de hoge Venen dus, een mission impossible was, moesten we nog een tweede plan bedenken. Hard werd er niet nagedacht, want na enige tijd zaten we toch weer traditiegetrouw te spelen, het bouwen van een villa die nog brozer dan de toren van Pisa bleek.
De eerste pakjes werden uitgedeeld. Minipakketjes van de gastvrouw. Met zorg en met vooral veel aandacht voor detail en esthetiek, een bijzonder potlood waar een metalen mannetje op naar hoog klom. Ik wist onmiddellijk dat ik het nooit zou durven gebruiken en ik er alleen maar genietend op mijn bureau zou naar zitten kijken.
Het kerstmaal hadden we in een afgelegen restaurantje ‘Baron van Zon’. Ik genoot van een slaatje met verse paddestoelen, maar keek toch jaloers naar Jeroens groentenlasagne. De zin om te koken bekroop mij weer. Groenten, groenten en nog eens groenten, als het aan mij lag kwam er nooit vlees op tafel. We zetten onze tocht verder richting Mechelen om eindelijk te weten te komen of onze vooroordelen over mannen en vrouwen waar waren of niet. Het was echter tegen de logica van Technopolis gerekend, want die wilden maar werken tot 17 uur !
Uiteindelijk arriveerden we terug op onze thuisbasis. Het eten was voortreffelijk, maar bovenal was het genieten van elkaar, van het elkaars gezelsschap, de rust van het huis, de kaarsjes en kleine lichtjes overal, de duisternis buiten en het zachte licht binnen.
‘Vrienden’ en ‘gezelligheid’ waren ook het thema van de cadeautjes die ik kreeg : een hele reeks video’s van Jamie Oliver (joepie), een heuse wokpan en uiteraard een wokkookboek.
Na al dat leuks werd het tijd om alle matrassen bijeen te leggen en te kijken naar ‘The Muppets Christmas Carol’.

We zaten maar net in onze pymama toen Bart het benauwd kreeg en zieker en zieker werd. Zijn allergie aan de kleine jaloerse bewoners van het huis werd hem teveel. Het huis van Veerle is immers ook een kattenhuis en aangezien die katten overal mogen en alles mogen is hun aanwezigheid dan ook allesoverheersend. Voor mensen die het niet zo op katten hebben – ik dus ook ! – is het een kwestie van hardnekkig alle zintuigen af te sluiten voor alles wat met deze harige beestjes te maken heeft, maar voor Bart mocht het niet baten.
Er zat maar één ding op : in pyama mét matras de auto in en door de nacht heen naar mijn biotoopje rijden dat volledig katvrij is. De katten hadden het gehaald. Zij hadden hun territorium herwonnen, maar zeker niet ons humeur.
Bart sliep als een stille engel bij mij, bewegingsloos en geluidloos lag hij in de zetel.
Ik had mijn eigen bed, en niets kon mijn nacht nu nog stelen.


kaat

Dol op Kerst en alle bijhorende illusies !

Kerst kerst en nog eens kerst ! Wist ik vroeger niet wat er mee aan, dit jaar kan ik het met volle teugen smaken !
Kerstontbijt op het werk, kerstdinner op het werk, kerstfoto's, kerstkaartjes geschreven, kerstcadeautjes bijna allemaal gekocht. En voor mezelf : kerstoutfit, lekker veel vrienden uitgenodigd, de illusie (!!!) van veel tijd te hebben, dromen van sneeuw (nog een illusie), luisteren naar kerstliedjes, het een al meliger dan het andere.
Vanaf morgen : kerstweekend (zondag op maandag !) met de vrienden, sleep in en veeeeel cadeautjes, lekker eten, dan kersttweedaagse met de familie en op Kerstdag zelf een hele dag naar een onbekende bestemming. Tussendoor ook nog het koor Capella di Voce van Kurt Bikkembergs. Rise up Shepherds !
I love it !

kaat

Kaat is feeling

Zwemmen op het droge

Dan heb ik heel goede ideeën voor kerstcadeautjes om zelf met alle creativiteit te maken, dan besef ik pas na uren zwoegen dat een goed idee hebben nog niet betekent dat je het kunt verwezenlijken. Of : dat een vaardigheid theoretisch begrijpen nog niet betekent dat je het ook kan. Het gebeurt mij wel meer, die illusie, zoiets als leren zwemmen met een handboek achter je bureautje en verbaasd zijn dat het niet meteen lukt eenmaal in het water.
Eerst is er altijd de ontgoocheling, dat het mij niet onmiddellijk lukt. Dan komt de koppigheid van niet willen opgeven. Meestal is die koppigheid zo groot dat ik alle redelijkheid verlies. Zoals deze avond werken met slecht licht, veel te lang met de rug gebogen zitten, zomaar wat verder prutsen zonder echt vooruit te raken.
Dilemma van daarnet : ruim ik alles netjes op of begin ik er morgen gewoonweg weer opnieuw aan ?
Ik zeg koppig : ik begin opnieuw en ik ZAL het kunnen.
Iets niet kunnen kan ik moeilijk accepteren. Ik heb al moeite met het feit dat ik iets niet onmiddellijk kan. Wat theoretisch niet moeilijk is kan praktisch toch ook niet moeilijk zijn ?
Menig vriend en vijand vertelt mij dat ik teveel in mijn hoofd leef.
Gelijk hebben ze.
En toch bewijs ik morgen hun ongelijk !

kaat

Wat maakt een westvlaming een westvlaming ?

Een paar dagen niet geblogd en wel omdat ik weer in het avontuurlijke West-Vlaanderen vertoefde. Ik weet wel dat West-Vlaanderen tot het Belgenland behoort, en mijn liefde voor die streek is ook onovertroffen, maar voor mij is het toch altijd weer een totaal andere wereld. Ten eerste is er het taaltje. Gelukkig ben ik er mee opgegroeid en deed mijn middelbare school totaal geen moeite om het mij af te leren, aangezien alle leerkrachten daar eensgezind verder gingen in het Westvlaams.

Ten tweede is er, wat ik de clanmentaliteit noem. In Westvlaanderen wordt iedereen gelinkt. Ik hoef maar ergens te komen en te zeggen dat ik de dochter ben van en ik word onmiddellijk gelinkt als 'o, je bent dan de zus van, de nicht van, je vader is dan de oom van ...., enzovoort'. Het valt mij in gesprekken dikwijls op dat mensen zo gelinkt worden. Je weet wel, die van ... die met ... en dan ....

Ten derde : eens een westvlaming, altijd een westvlaming. Het is niet omdat je al een derde van je leven op een ander woont dat je geen westvlaming meer zou zijn. Tel de taal bij de clanmentaliteit en het feit dat je door geboorte eeuwig een westvlaming bent en ook zo gewaardeerd wordt, en je begrijpt dat de westvlaamse gemeente er een is met een sterk identiteitsgevoel. In westvlaanderen ben ik zit ik in een 'wij-gevoel' dat het grootste is dat ik ken.

Nog iets anders waar ik iedere keer van onder de indruk kom bij als ik in de provincie vertoef is de gedreven 'handelaarsmentaliteit', of om het een beetje meer op z'n westvlaams te zeggen, het zijn "commercanten". Heb je daar een probleem dan wordt dat ook via de clanmentaliteit geklaard. Want die kent wel iemand die dat en die zal dan wel, zus, want ooit heb ik voor die dat gedaan etc.
Ik vind het ongelooflijk. Het lukt ook altijd.

Misschien heeft Vlaams-Brabant ook zoiets, maar kan ik het als buitenstaander niet bevatten. Veel heb ik er niet van gemerkt. Ik merk meer zakelijkheid bij Brabanders, veel minder passie, minder gemeenschapsgevoel, maar ook minder vooroordelen en hier ben je bovenal individu en wordt je niet gewogen naar je (familie-)banden 'met'. Conventies zijn er hier om overboord gegooid te worden, terwijl dat in West-Vlaanderen wel wat anders is. "Wat gaan de mensen wel denken ?" is een zin die veel kracht heeft ! Hierin Brabant zijn de beweegredenen ook duidelijker. In Westvlaanderen doe je dingen omdat je 't aan hen verschuldigd bent of omdat je je relaties moet onderhouden, of omdat je die ander later wel nodig kan hebben. Hier doe je je ding, hoe zot het ook is.

Of ik Brabanders kan vatten ? Begrijpen ? Nee. Ook al zijn mijn meeste vrienden ondertussen Brabanders, het blijft een raar volkje.
Al kloppen wij als eigenzinnige westvlamingen natuurlijk iedereen wat dat betreft.

kaat

met een boek en deken in de zetel

Na zoveel tumult rond Abou Jahjah, na de zovele debaten over het mislukken van het integratiebeleid, meende ik dat het tijd was dat ik mij eens in de 'echte' literatuur zou verdiepen. Gewoonweg : een biografie van een (jonge !!!) Marokkaans-Belgische jongen.
Ik had gelezen en gehoord over de frustraties van Marokkaanse jongeren, hun achterstand in het onderwijs, hoeveel kansen ze allemaal minder hadden.
Het boek van Boumaâza toonde echter een heel ander verhaal. Bachir Boumaâza vertelt zijn levensverhaal als een bolster van woede en idealisme tegelijkertijd. Hijzelf verklaart meermaals dat ze het in zijn gezin niet breed hebben, maar vertelt ook dat hij het allernieuwste model gms had, een fitnesstoestel, dat beide broers een eigen auto hadden en dat hij aan de universiteit studeerde. Het uiterlijk is heel belangrijk voor hem. Al betekent het dat hij uren moet trainen, of dat hij zijn laatste spaarcenten aan een auto moet spenderen.
Bachir ziet zich niet als slachtoffer van een cultuur die vreemdelingen slechtgezind zou zijn. Dat komt ten eerste omdat hij zichzelf niet als vreemdeling ervaart, ook al wordt hij nu en dan met vooroordelen geconfronteerd. Zijn boosheid is de boosheid van menig puber : de schuld ligt bij de ander. Wanneer dingen mislukken wijst hij dikwijls naar leerkrachten of het onderwijs. Het ene conflict stapelt zich op het ander, en het is te herleiden tot het niet aanvaarden van gezag. Hij heeft het er, net als menig tiener, moeilijk mee, al schrijft hij het boek op zijn 21ste.
Onder dat rebelse hart schuilt echter ook een dromer die de wereld beter wil maken en op het eind van het boek komt er ook langzaamaan zelfkritiek. Zijn korte engagement bij Agalev bracht hem een (waarschijnlijk heel terecht) wrang gevoel bij. Stond hij niet enkel op de lijst omdat zijn naam vreemd klonk en de partij zich allochtoon-vriendelijk wou profileren ?
Toen eenmaal bleek dat hij behoorlijk wat stemmen gekregen had ondanks het verbod op een persoonlijke campagne, werd hij door diezelfde partij die hem warm had onthaald, met een koude douche verrast. Zijn electoraal succes was buiten de plannen van Agalev gerekend en men zag hem dan ook niet zitten.
Ik had gehoopt dat het boek mij tot een beter begrip van de Marokkaanse gemeenschap zou brengen, maar dat deed het niet. Zijn ouders kennen een slecht huwelijk, hij spreekt alleen over zijn moeder als diegene die geld binnenbrengt, en wanneer het over zijn vader gaat schildert hij hem af als een tirannieke man die liever in Marokko dan wel in België vertoeft en geen geweld schuwt. In die zin hielp het boek mij geen stap vooruit.
Men zegt terecht dat de allochtone gemeenschap positief in de media moet komen. Dit boek deed het dus niet. En dat vond ik een gemiste kans. Jammer !


Boumaâza Bachir, Mijn egotrip, Manteau 2002, 175 blz.
kaat

Na zoveel weggaan de laatste weken, zoveel cultuur, poëzie en preformances ken ik het gevoel van Lanoye wel. Al gebeurt het ook, dat er zoveel schoonheid is, zoveel liefde, dat de dingen zo precies, zo woordenloos zijn, dat ik evengoed na een voorstelling, geloof, dat ik wonen kan op een wolk.

Ik ben deze laatste weken
ontzettend veel gaan
kijken naar de spiegel
van onze samenleving.

Twee hoofdrollen stierven aan de
tering, twee aan syfilis. Geliefdes
werden krankzinnig en doolden
op de planken rond met een bos
viooltjes in de handen. Eén man
doodde zijn vader, neukte met
zijn moeder en werd koning.
Personages kwamen om in
zwaardgevechten, dronken
dolle kervel, schoten zich
met een haakbus voor de kop
of werden in de rug gestoken
door hun adoptieve zoon.

Na afloop ben ik,
voor alle zekerheid,
toch maar met de taxi
naar huis gegaan

Tom Lanoye (uit Hanestaart, 1990)

kaat

zwarte magie met een geurtje parfum !

Zouden er al heksen bestaan dan zwierven ze nu vast rond in mijn omgeving. Zou er al voodoo bestaan dan staan de popjes van mezelf zeker in aanbieding.
Was er vorige vrijdag de diefstal van de bromfiets en meende ik dat het hierbij wel zou blijven voor wat de ellende betrof, gisterenavond hoorde ik om half één een doffe plof en zag ik plots een zwart beeld en niets meer.
Het moment was zo strategisch dat ik niet eens doorhad dat er iets aan de hand was. Ik zat immers op het einde van The X-files wat zo'n beetje neerkwam op een duivelsuitdrijving. Mulder keek om, en ploef ... zwart.
Ik geef toe, ik ben overdreven symbolisch aangelegd, want ik dacht : zwart als suggestie van het overheersende kwaad. Ach ach zuchtte ik toen bleek dat knappe Mulder niet meer ten tonele kwam.
In al te veel overmoed dacht ik nog dat het een grapje van het electrisch netwerk was, trok ik de stekker in en uit en zag bij het opnieuw insteken een grote witte steekvlam, heel kort, als in een flits. The X-files were here !

Vandaag onmiddellijk een nieuwe tv gekocht.
En om al die ellende wat leuker te maken : eindelijk weer mijn lievelingsparfum gekocht. Wel een beeeeetje met de vrees dat hij niet meer in de running blijft.

Weer een boos wezen dat mij zelfs mijn geurtje niet gunt ?

kaat

the city is sleeping

Bij gebrek aan vervoer moet ik mij nu met andere middelen behelpen, en die middelen bestaan voornamelijk uit twee voeten die mij bijna net zo goed overal brengen - zij het in vertraagd tempo - als mijn brommertje.
Meteen word ik teruggeworpen in een ander ritme van tijd en mogelijkheden. Kwart voor zes ging de wekker af, een dik uur vroeger dan normaal. Gewapend met muts en sjaal, dikke handschoenen en al helemaal ondergedompeld in een donzen vest zette ik het op een stappen. De stad was nog stil en donker en de morgen was nog niet aangebroken, overal lagen nog resten van de nacht.

Ik stapte moedig richting werk en vroeg mij af of ik nu de enige wakkere geest was. Zo ontiegelijk vroeg kon het toch ook niet zijn ?
Plots werd ik opgeschrikt door het lawaai van twee dronken jongelui die mij iets naar het hoofd zwierden dat niet zo fatsoenlijk was. Voor alle zekerheid verliet ik het pad naast De Dijle die met gevaarlijke mond dodelijk koud naar me toe keek.
Bijna een vol uur voor mijn eigenlijke opdracht arriveerde ik op het werk. Ook hier een nieuw leven : de rust was geweldig. Er waren al een paar collega's, maar heel weinig. Het gebouw dat anders tegen de 700 mensen herbergt baadde nu in de rust van een handvol mensen die de rust en tijd namen voor een kop koffie en het langzaam ontwaken van de dag.

Waartoe een diefstal allemaal leiden kan. Nieuw leven ?

Ondanks het vele en stresserende werk deze drie komende dagen (en de vakantie nadien) was het leuk werken. Twee vrienden waren hier gisteren op bezoek geweest en de herinnering bleef het hart warmen. Wie ons gisteren afgeluisterd zou hebben zou de meest eigenaardige dingen gedacht hebben. Hier werd immers aan 'tongoefeningen', 'kaakoefeningen' etc. gedaan.
Alsof dat nog niet genoeg was werd later op de avond nog naailes gegeven. Het wonder dat stikken heet en waartoe ik weinig liefde voel maar vooral noodzaak.

En mocht u al kwalijke gedachten hebben of met een verward hoofd deze zinnen lezen : de kaak en tongoefeningen werden hoogst zedig individueel uitgevoerd en hadden geen ander dan een logopedisch doel.
Let's talk !

kaat

introspectie

Ik heb het toch maar voor elkaar gekregen : in een dag tijd alle belangrijke cadeautjes gekocht. Ik heb er maar liefst 150 km voor afgelegd en heb moeten sleuren met zakken en nog eens zakken maar : ze zijn er !
Een ander hekel probleem is dat ze nog moeten worden ingepakt en verstopt. Nee, geen cadeautjes hier onder de kerstboom, al waar je kan voelen en schudden tot je je eigen verrassing al bijna onthuld hebt, nee, alles verstopt !
Gelukkig vond iemand ooit zoiets als gifttags uit, anders zou het een ware boekhouding worden om er nog aan uit te raken !

Deze avond vrij onverwacht opnieuw een etentje hier. Het is gezellig hoe het huis hier bijna een eethuis geworden is, hoe veel volk zich hier goed voelt ondanks mijn schrale kookkunst, hoe mensen hun weg hier in het labyrinth vinden. Heerlijk heerlijk heerlijk !

Maken handelszaken hun inventaris op aan het eind van het jaar, ik heb ook zoiets voor wat het eigen leven betreft. De gelijkenis met een gewone winkel is bijna koel : ook hier zijn mensen gekomen en zijn mensen gegaan. Met heel wat (oude ?) vrienden heb ik een hernieuwd en stevig contact opgebouwd dit jaar, via via zijn er ook een paar nieuwe (fantastische !) mensen bijgekomen, maar er zijn er ook die plots uit mijn leven verdwenen zijn. Was het zo plots, vraag ik mij soms af ? Of is het gewoon het leven ?
Zij gingen hun weg, ik die van mij en op een bepaald moment was die weg niet meer dezelfde. Of je merkt dat je al lang niet meer samen gaat, geen enkel stuk meer, dat het tijden geleden is dat er nog iets leuks was.
Ik denk dat het inderdaad het leven is. Je moet je eigen weg volgen, hoe dan ook. Het heeft geen zin achter iemand aan te hollen als je merkt dat die toch een heel andere richting uitgaat.
Maar dat kiezen van de eigen weg, in weer en wind je hart volgen, je niet laten doen door allerlei omstandigheden die je van de wijs brengen, dat is toch het echte leven.
En wanneer je dan die weg volgt blijkt altijd maar weer : het leven zorgt voor zichzelf.
Dat is toch mijn (voorlopige) balans van dit jaar.

en ja hoor, eenmaal januari nadert komen 'de grote voornemens' !

Life's great !

kerstkriebels

De eerste vakantiedagen komen eraan : maandag en dinsdag ! Morgen wordt het een pc-loze dag in West-Vlaanderen. Opdracht van de dag is de kerstfeer binnenhalen in het ouderlijk huis. Moeilijk kan dat niet zijn, want het aantal dozen kerstversiering waarover onze familie beschikt is genoeg om heel Vlaanderen te decoreren !

Kiest mijn zus resoluut voor een thema in haar huis, dan willen mijn ouders daar niet van weten. Alles maar dan ook alles moet uit de dozen en moet worden gezien. Geen sprake van kleurschema's, geen thema, zelfs geen eensgezindheid over stijl.
Alles moet eruit en alles zal er hangen, staan, liggen.
Ook mijn vrienden zijn gebeten door de kerstmicrobe. Kerstfeestjes moeten compatibel gemaakt worden, liefst meer dan een etmaal duren en voorzien van prachtige menu's en vooral : cadeautjes !
Een gemiddeld mens bijt dan even op de kiezen, plant een shoppingsdag en komt met een gerust gevoel naar huis.
O nee, o nee, niet in de Wereld van Kaat. De eerste vereiste is uiteraard dat cadeautjes origineel moeten zijn. Tot daar nog aan toe, de markt is immers groot. Maar nu komt het : ze moeten ook nog persoonlijk zijn. Lees : niet zomaar te koop in een winkel. Komt daarbij de verpakking, het bijhorend kaartje, de symbolische verwijzing, de humor, kortom, alle mogelijke creativiteit moet worden aangesproken.
Een overdosis kerst wordt het.

Ik zal het maar toegeven, ik zie er wel naar uit.
Een beetje gespannen, een beetje opgewonden, een beetje nieuwsgierig.
Zoals het hoort dus.



kaat

over bromfietsen en vrienden

Diefstallen van fietsen en bromfietsen moet een dagelijks feit zijn want in de wachtzaal van het politiekantoor lag een hele stapel formulieren om bij diefstal van een (brom-)fiets in te vullen. Veel hoop heb ik er niet op, de zin van het aangeven ontgaat mij al helemaal, want dit is de tweede keer dat mij zoiets overkomt en ik heb nooit iets na de aangifte gehoord.
Er moeten vast massa's gestolen fietsen en bromfietsen rijden in deze stad.

Ben ik dan getroffen in mijn eigenste bezit en zit ik momenteel zonder vervoermiddel, een ander geschenk werd mij des te duidelijker : vrienden en familie. Ten eerste is er mijn broertje die al zijn connecties en onderhandelingstalent gebruikt heeft om voor mij een goed nieuw, zij het okkazie brommertje van hetzelfde model te bezorgen en dat wel met de belofte hem voor 1 januari te leveren.
Ten tweede zijn er de vele vrienden die mij een lieve mail gestuurd hebben, de collega's die een ware zoekactie gedaan hebben voor het geval dat iemand hem gewoon wou verstoppen, of zij die gewoonweg mijn gezaag en ontgoocheling dat dat dit kan gebeuren op je eigenste werkplaats waar bijna al je idealisme zit, voor lief aannamen.

Twee lievelingen kwamen me nog uitnodigen voor een etentje in de stad. Ik had mij net te goed gedaan aan soep, maar geest en hart waren nog hongerig.Ik kan er zo versteld van staan hoe mooi zoiets is : vrienden onder elkaar. Na het brommergeval praatten we over wat ons hart en ons leven beroerde. Duistere kanten, dingen die we heel klaar zagen, andere waarin we totaal niet klaar zagen, dingen die op ons hart lagen maar nog geen woorden vonden, gevoelens die ons op de maag lagen maar nog geen uitweg vonden.
We praatten openhartig en oprecht. En toen we het laatste drankje wegspoelden merkte ik ook : alles wat hier op het hart lag en moeilijk te verteren bleek, is weggespoeld, het hart is weer opgeruimd en het leven is er terug in volle glorie.
Met of zonder brommer dus. Maar uiteraard : liefst met !

kaat

Hoi, wie is hier ?

Geen Sint voor mij, wel een dief

Terwijl menigeen zich vandaag verblijdde in de Sint, terwijl ik voor anderen Sint speelde en mild heb uitgedeeld, vond iemand het in mijn omgeving net zo lief om mijn brommertje te pikken en dat wel op mijn eigenste werkplaats.

Ik ben er behoorlijk van onder de indruk.


Het weekend Parijs is dan ook niet doorgegaan. Ik vond er de moed niet voor en ik meende dat het financieel niet echt opportuun was om te gaan shoppen in Parijs. Het afspraakje in het 't Stuk ging evenwel toch door. Ondanks het feit dat ik heel erg onder de indruk was van de brommerdiefstal en het zonder vervoer te moeten stellen, maakte ik algauw de som : ik mocht het de dief niet gunnen dat hij nu ook nog mijn avond en weekend zou verpesten. Het heeft tenslotte ook geen zin. Ik krijg er hem niet mee terug. De film zou mij ook op andere gedachten brengen, en ook dat was een goede zaak. Zou de film dan nog niet goed zijn (wat niet het geval was, dan nog : ik was in het prima gezelschap !


Heaven is een prachtige film met een verhaal dat zo zuiver is, zo rust- en hoopgevend.
Daar waar in de film van dinsdag (The War Zone) getoond werd hoe onbegrijpelijk wreed een mens kan zijn, hoe een mens een ware ravage kan aanrichten in het leven van een ander, werd hier nu het omgekeerde getoond, hoe een mens, gedreven door de liefde, tegen alle mogelijke conventies in, onvoorwaardelijk en vrij van eigenbelang, een ander kan liefhebben.
Onze wereld is geobsedeerd door controle. Het dapperste wat je in je leven kunt doen is om dingen los te laten. Iedereen is zo overtuigd van de wil om dingen te laten gebeuren, dat je ook wel eens zou kunnen kijken wat er gebeurt als je de dingen gewoon maar laat gebeuren,aldus hoofdactrice Cate Blanchett (ook : Lord of the Rings).
Dingen loslaten. De diefstal van mijn brommertje dus. De dief ook niet mijn hart laten beheersen !

kaat

Hoi, wie is hier ?

Serieuze gedachten

De vakantiedagen komen eraan en ik heb alvast mijn vakantievoorraad ingedaan. Vrijdagavond pik ik nog een filmpje mee, zaterdag vertrek ik naar Parijs en voor de andere dagen (maandag en dinsdag) heb ik een cursus klassieke muziek meegebracht (met natuurlijk bijhorende CD's), en een stapeltje boeken voor het nieuwe kind dat nu Dreamweaver-genen zal hebben.
De komende vakantiedagen zijn 'voorproefjes' voor de grotere tweeweken durende vakantie, de twee komende weken heb ik respectievelijk 2 en dan weer 3 dagen vrij, en daar staat ook nog een grondige kennismaking met het oeuvre van Hitchcock op het programma. Deze avond wordt het The man who knew too much".

Een heel ander genre dus dan de film gisteren. De film blijft hangen, ook al is dit reeds de tweede maal dat ik hem zag. Mij greep vooral aan hoe de dochter, die misbruikt werd door haar vader, haar geheim bewaarde, en zelfs ontkende nadat haar broer hen had betrapt. Kon zij het niet toegeven ? Zou het erkennen teveel pijn doen ?
Ook toen de vader met zijn daden geconfronteerd werd, ontkende hij in volle overtuiging dat het pure verzinsels waren. Toen ik er mijn slim filmcompaantje over aansprak zei hij iets in de trant van 'dat moet wel, als het je met volle bewustzijn zou doen, geheel wetend wat je doet, zou je zoiets nooit kunnen doen'. Hij zal wel gelijk hebben.
De reden van het zwijgen van de dochter kon wel eens dezelfde zijn als die van de ontkenning van de vader.
We kunnen dus als mens gruwelijke dingen doen waarvan de omvang van de gruwel niet tot ons doordringt. Getuige hiervan de holocaust. Getuige hiervan incest zoals in deze film.
Maar hoe is het mogelijk dat we zo ver heen zijn dat de betekenis en de gevolgen van ons handelen niet meer tot ons doordringen ?
De figuur van de vader was geen onmens, hij was geen monster.
Waarschijnlijk is dit in de realiteit meestal zo. Het kan je buur, je oom, je vader zijn.
Wordt de cirkel van de stilte daarom opnieuw gesloten ?

kaat

Hoi, wie is hier ?

Kaat is feeling

Een film die in je lijf blijft zitten.
Een film die iedereen zou moeten zien.
Een film die iedereen op school zou moeten bespreken.
Een film die in mijn hoofd blijft spoken.

kaat

Hoi, wie is hier ?

a chocolate a day keeps the doctor away

Tussen de overweldigende griepepidemie, collega's die het zwaar hebben met de laatste loodjes van dit kalenderjaar, het vele werk dat nog af moet tegen eind 2002 gaat dit alles toch rustig aan mij voorbij. Iedere dag eet ik hier een adventschocolaatje als aftelling naar kerstmis en de vakantie.
It keeps me going.

kaat

Hoi, wie is hier ?

Soms kom je in je leven iemand tegen die je nooit vergeten zal. Er ligt nog een speciale laag tussen vriendschap en een (partner-)relatie opbouwen met iemand. Soms probeer ik dat te defininiëren, maar dat is het hem juist, dat lukt niet. Het is meer dan verliefdheid, het is bovenal heel bijzonder, een soort magie tussen twee mensen.
En toch begin je dan nog geen relatie, al zou dat best kunnen. Er zijn jaren overheen gegaan dat we elkaar gezien hebben, en de schittering is er nog even sterk, al zullen we beide wel andere mensen geworden zijn, elk onze eigen weg.
Ook die stilte is er nog, het wordt niet gedefiniëerd, maar het is onmiskenbaar aanwezig.
Daar wordt mijn hart even stil van.

 

Vandaag World Aids Dag
om niet te vergeten



Uiteindelijk toch Dreamweaver geïnstalleerd. Het maken van tabellen, laat staan van geneste tabellen in HTML bracht zoveel problemen met zich mee dat ik het even laat voor wat het is.

kaat

Hoi, wie is hier ?

Het is alsof ze het hadden afgesproken : plots staat de stad hier te schitteren onder witte kerstlichtjes.
De kerstmuziek is er nog niet, maar de cadeautje's liggen al verleidelijk te lonken. Ik wou er dit jaar wel eens vroeg bij zijn en kwam vandaag dan ook al met zakken vol cadeautjes thuis. Zelfs de kerstkaartjes liggen al klaar om te worden geschreven. Het vroege begin betekent vooral goed nieuws voor de vrienden, want hoe vroeger ik begin, hoe méér ik er koop. Veel ideeëen ook nog, die vooral veel tijd en creativiteit vragen. Wat ik in gedachten heb durf ik hier niet eens neer te schrijven.
Ondertussen 'groeit' het nieuwe kind dat website heet ook. Straks zijn er de vele vrije dagen tussendoor, dat lijkt mij wel een goede gelegenheid om het kind boven de doopfont te houden.

Gisterenavond was er nog Stukavond in de vorm van cinema Zed. De film lovers speelt zich geheel in Parijs af. Een sombere en soms poëtische film, liefde op het eerste zicht, liefde ondanks alles. Liefde tussen een volwassen vrouw en een man die maar niet volwassen wil worden. Voor dit laatste krijgt hij van mij veel punten realisme ! Tragisch ook : Dragan blijkt illegaal in Frankrijk te verblijven en van het dogma 'liefde over wint alles' blijft niet veel over. De politie komt, hij wordt opgepakt en plots wordt die liefde gedevalueerd naar niet-relevant.
Is liefde relevant ?

Een onbeschreven dik boek gekocht. Met linnen kaft, met garen ingebonden, zo groot als een kunstboek, met zwaar papier. Wat het is, laat staan wat het worden zal, weet ik zelf nog niet.
In kaligrafische letters heb ik de namen van mijn vrienden geschreven. Op de eerste bladzijde. Daarna krijgen ze elk tien blanco bladzijden. Alles wat mij herinnert aan hen komt erin. Kleuren, ticketjes, stukjes stof, titels van boeken en cd's, anekdotes ... en bovenal : een ideeënboek voor cadeautjes. Want ja, het is weer begonnen : de jacht op cadeautjes is open.
Een heus werk, maar ik ben alvast gewapend !

kaat

Hoi, wie is hier ?

De wereld was vandaag tot ontroerends toe mooi ! Yves De Pauw heeft lef voor zo'n jonge acteur te zijn. Veel lef. Met amper een anderhalve meter tussen hem en het publiek begon hij er aan, een uur lang, een monoloog over alledaagse feitjes en filosofische onderkantjes, over leven, over dood, over tragiek, over de humor tussen dood en tragiek. Heerlijk was het !

Wat zou er gebeuren
denkt ge
als er op een goeie dag
een koe werd geboren
met inzicht.
Een koe die het runderenleven ziet zoals het is
en die daarover andere koeien wil inlichten.
...
wat zou er
op een goeie dag
met zo'n koe
gebeuren,
denkt ge
...


We waren nog maar net de zaal uit of we werden buiten getrakteerd op een ware percussieack van cirkusinbeweging. Nou, zij waren niet de enige die aan het bewegen waren, het publiek begon al mee te wiegen en je kreeg warempel zin om je hele lichaam op het ritme af te stemmen. Reuze aanstekelijk !

Ik had net tien minuten tijd om naar het volgend event te rennen en dat was de film Thomas est amoureux. Thomas is een dertiger die aan agorafobie lijdt en enkel via de pc menselijk contact heeft. De film is een opeenvolging van contacten die Thomas met verschillende personen heeft. Thomas zelf komt nooit in beeld, je ziet enkel wat hij ziet, het computerscherm dus. Er zaten goeie dingen in, leuke futuristische knipoogjes maar door aangehouden ritme van 'gesprek met x,y,z' werd het wel een beetje voorspelbaar en bij tijden saai. Het concept van een allesoverheersende Big Brother, hier zijn 'Verzekering' die hem als het ware in de luiers legt, voedt en ook controleert, geeft te denken. Die toekomst is misschien niet zo ver weg, het infantiliseren van de (bange) volwassene, het tegemoet komen aan elke gril, mits hij genoeg betaalt. Het eind was voorspelbaar en missschien net iets te braaf : door de verliefdheid overwint hij zijn fobie en gaat buiten. Eind film.

Op het eind van mijn cultuurfeestje stond tenslotte, weerom Flip Kowlier !
Ja, ik heb heimwee !

Hoe kraak je een site met een log-in ? Ik heb er geen kaas van gegeten, maar als ik ergens hoor dat het gebeurd is, dan zijn mijn oortjes wel heel aandachtig en ben ik plots een eendimensioneel mens : alle zintuigen gericht op informatie !
Je bekijkt de broncode, je zoekt de documenten naarwaar verwezen, eenmaal gevonden zet je er een decodeerprogramma op (te vinden op het net, het gemakkelijkste is gewoon trial and error tot je plots wel wat woorden krijgt en dan nog wel in je eigen taal) en hup het is gedaan. Tenminste zo is de theorie.
De logica zegt dat dit inderdaad redelijk is, maar er zijn problemen. (Lees : mij lukt 1 schakel (nog) niet.)
Feit is : in mijn omgeving is iemand er in geslaagd.
Alleluia, het ging niet over uw en mijn bankrekening, de inbreuk betrof geen allerintiemste of staatsgevaarlijke informatie. Maar toch.
17 jaar is de jongen in kwestie. Een normale schoolganger, die zich doodleuk een weekendje over de kwestie boog.

Ik moet dringend weer 17 worden ...
en vooral : dringend programmeertalen bijhouden !

Deze stad wordt voor de rest altijd maar beter. Vandaag was het studentenrestaurant omgetoverd in een Mexicaanse oase : cactussen alom, de kassiersters met sombrero en poncho. Leuk tijdens zo'n donkere winterdagen. Even op reis tijdens je (ook al Mexicaanse) maaltijd.
Morgen wordt het trouwens nog leuker, de hele dag gratis cultuur allerhande: concerten (oa Flip Kowlier, Buscemi, Robert Mosuse) films met zelfs een gratis ontbijt, theater, workshops en ga zo maar door. Jammer dat ik nog een beetje moet werken, anders ging ik voor de volle 18 uur. Dus morgen : cultdag !

kaat

Hoi, wie is hier ?

Wij zullen lang leven
ook al leven wij kort als een voetstap.
Hans Andreus

Opnieuw samen met 'de vrienden' : dat allegaartje van mensen van allerlei aard en leeftijd. Het werd een rustige avond, de winter had zich in onze lichamen genesteld en dat zag je meteen. We schuilden onder een dekentje in de zetel, de poes op de schoot, er werd bij elkaar gekropen en er was enkel het kaarslicht en in de verte Frank Sinatra.
Mijn oog viel op de collectie poëzie : een verzameling liefdesgedichten, veel Engelse dichters, Hans Andreus. Buiten was het donker en kletterde de regen. Hier binnen zaten wij samen, zoals al zoveel tesamen. Nu eens stiller dan anders. B. las voor uit Auden, het gedicht dat nog bekender werd door Four Weddings and a Funeral. Dood. Niet onbekend.

Stop all the clocks, cut off the telephone,
Prevent the dog from barking with a juicy bone,
Silence the pianos and with muffled drum
Bring out the coffin, let the mourners come.
Ik kon alleen denken : wij, wij zullen lang leven, al is ons leven kort als een voetstap. Wij zullen verder leven in elkaars herinnering, in de warmte die wij voor elkaar koesteren.
Meteen werden ook afspraken gemaakt voor de komende maanden. Etentjes, een winterwandeling, het kopen van kerstcadeautjes, de sleep-in (waar halen we zoveel matrassen ?), het samen kijken naar ouderwetse kerstfilms zonder kleur.
De winter is welkom.

kaat

Hoi, wie is hier ?

een welopgevoed katholiek meisje

Toen er gisteren een drankje uit de drankautomaat rolde, na inworp van een euro welliswaar, besefte ik plots dat ik 'dank u' had gezegd.
Wie nu nog zegt dat opvoeding tot niets leidt ?

Muis in Noord-Frankrijk

Omwille van de heel moeilijke voorbije week mocht een mini-weekendje naar Noord-Frankrijk combi West-Vlaanderen wel. Het lieve lijf mocht ook wel wat, want het knaagdier dat zich vorige maandag in de arm had gevestigd heeft nieuwe oorden gevonden : alle leden en ruggewervels moeten er aan geloven. Pijnscheut hier, pijnscheut daar, het knaagdiertje doet goed zijn werk en houdt mij wakker maar ook minder recht.
Er kan er mij maar eentje helpen en dat is Fox Mulder, want dit is toch wel een X-file : een parasiterende muis in het lijf !

Hip hip hoera Frankrijk evenwel, want daar hebben ze chocolade met smarties in, witte chocolade met coco in, bananasplit in potjes (een soort chocomoes met banaan, klonk mooier dan het was), en kaasjes zoals je ze nergens anders in zo'n getale vindt.
Mijn Westvlaamse entourage deed ook behoorlijk deugd, en ik had al onmiddellijk weer zin om 'min moaten' te zingen. Hoi Flipke ! !

kaat

Hoi, wie is hier ?

Het computerlichaam

Ik had al eens gelezen over een muisarm, maar dat het diertje ook aan mijn lijf zou knagen, dat had ik niet verwacht. Ik blijk, net zoals waarschijnlijk menig rechtshandig pc-gebruiker, naar rechts af te zakken, steunend op de pols, met twee welgetrainde maar overbelaste vingers.
Hoe dan ook, vanaf nu alleen maar een rechtzittende kaat, netjes op de (juiste !) stoel, rug ondersteund en met ... geloof het of niet : pauzesoftware. Een kleine Big Brother die mijn gedrevenheid binnen de perken wil houden.

Meteen ook een weekendje Parijs geboekt. Mooi excuus om niet achter de pc te zitten !

Have a Kaat and smile
Mild Green Kaat Liquid
Wil je toch in de politiek maar heb je geen PR-bureau om je imago te verkopen ? sloganize je naam en zie maar welke slogan je 't liefste is. Leuk !

kaat
Hoi, wie is hier ?

Grote emoties

De dag begon heerlijk met oogsnoepjes. Op het net staan echt ook artistieke pareltjes. Meteen weze het gezegd : je hebt er wel een kabelverbinding voor nodig en toch nog (wat kabelgebruikers misschien niet meer kennen !) geduld. Maar eenmaal je binnen bent in een wereld waarin Zen en de westerse traditie elkaar ontmoeten ben je verkocht aan pure verwennerij voor het oog én relaxatie voor de geest. Als er al zoiets zou bestaan als internetmeditatie, dan zou "Partout-Everywhere" er zeker dicht bij zijn !

Dinsdag en getrouw de avond van mensen en ontspanning. Deze keer geen etentje hier maar een uitstapje naar 't Stuk voor de filmklassieker "Death in Venice". . Deze film van 1971 blijft boeien. Hij heeft een ontzettend traag ritme maar dat is nodig om volop te genieten van de sterke emoties en de prachtige fotografie. Mahler, die ik ken door het liefste vriendje als de componist van de 'grote emoties' begeleidt bijna de hele film.
Een film van grote emoties is het anders wel : hoe de liefde (of is het de verliefdheid ?) je kan kwellen maar ook kan verheffen tot een geluk dat niet te evenaren is, hoe alleen al de blik van je geliefde je hele leven zin kan geven, door één blik, hoe je hart getormenteerd kan zijn door het onvervuld verlangen. Anderzijds : bestaat het geluksgevoel van Gustav juist niet in dat verlangen dat onvoldaan is ?
Gedurende heel de film wisselt Gustav geen enkel woord met de jongen van zijn verlangen. De communicatie beperkt zich tot een blik na elkaar, een blik die dan nog nauwelijks een glimlach evenaart maar bijna niets meer prijsgeeft als 'ik zie jou'.
Zo'n blik is natuurlijk sterk : ik zie jou, jij bestaat (voor mij).

Dat er geen enkele communicatie is tussen beiden, is de relatie des te spannender en gewichtiger. Ze leeft immers buiten de realiteit. Eenmaal getoetst aan de realiteit zou ze inboeten aan mysterie en zou ze in het geval van Gustav en de jongen in de duisternis van verwerpelijkheid wegkwijnen. Een oudere man en een jongen ! Ook de dood van Gustav is dubbel. Is hij verlost van zijn verlangen ? Of wordt hij juist gestraft ? Wat betekent het laatste gebaar van de jongen die naar de verte van de zee wijst, waarop Gustav iets wil teruggebaren, maar ineen zakt ?

Natuurlijk zit zo'n verhaal vol lagen. Gustav is ten einde raad, zijn leven lijkt totaal ineengestort en hij voelt het gewicht van zijn leeftijd. Ouderdom, zo wordt in de film gezegd is onkuisheid, de kuisheid is er bij de jeugd.
De jongen waar hij zo verliefd op wordt en waardoor hij geobsedeerd is, kan evengoed zijn verlangen naar zijn eigen jeugd zijn, naar een nieuw begin, naar dat moment in het leven, waarin alles nog mogelijk lijkt te zijn.
De film gaat evengoed over eenzaamheid, de confrontatie met mislukking en dood.
Hier is de film getoond binnen het kader van het Holibifestival. Eigenlijk is dat jammer, want de film is groter, veel groter dan dat.

kaat

Hoi, wie is hier ?

The adrenalin rush

De combinatie van koorts en chemicaliën heeft zo zijn effect bij mij. Mijn hersenen hebben zo'n hun eigen chemie. Drink ik een half glas wijn, dan voel ik het binnen de kortste keren duizelen en val ik in slaap. Vandaag geen wijn dus maar mijn eigen oorlogsvoering tegen Meester Griep. Ik veronderstel dat ze het daar in mijn lijf nog aan het uitvechten zijn, want ik voel mij beter dan normaal. 7 uur aan een stuk gewerkt en tijdens de middagpauze doodleuk doorgewerkt aan de pc (nog een uurtje dus !). Mijn hersenen leken wel een megaprocessor te hebben.
De geschiedenis van Israël/Palestina, wat nu eenmaal mijn onderwerp is deze 4 maanden vloog in flitsen aan mij voorbij. Voor en achter, data, jaartallen, van hier naar daar, no problem: de hersenen stonden scherp.
Ik zal wel meer dan de gebruikelijke 10 procent hersenen gebruikt hebben.
En voor wie in mij een potentiële junkie ziet, nee hoor : langer dan een dag doe ik zoiets niet. Als een griep niet met zo'n middelen in één dag te overwinnen is, heeft hij gewonnen en krijgt hij zijn zieke kaat.

Wie nog een goede film op video wil zien wil ik Swordfish met Oscarwinning Halle Berry en Johan Travolta aanraden. The adrenalin rush of the year staat er. Alleen volgend antwoord stelde mij teleur : "hoe doe je dat, de mainframe van het leger kraken in 60 seconden ?" (Iets wat altijd heel gemakkelijk is in een film en altijd uitloopt op "access accepted"). "Ik zie het gewoon", zei de hacker.
Nou ja, dat is natuurlijk ook een uitleg. Je kijkt op je scherm en je ziet het antwoord.
Of zou die man geveld geweest zijn door een nog veel straffere griep en dito medicatie gebruikt hebben ?

kaat

Hoi, wie is hier ?

Twee donsdekens en al evenveel plaidjes, kippensoep en lieve mensen om me heen : het heeft allemaal niet geholpen. Meester Griep Heerst en woedt zijn gevecht met mij uit. Smerige truukjes als koorts en de bibber over het hele lijf.
Een hatelijke 'lazy sunday' dus, want behalve 145 blz. gelezen en een paar korte bezoekjes aan 24hourcafé is er vandaag niets leuks gebeurd.
Vanuit het bed genoten van flink wat Jazz van Chet Baker en de onovertroffen Dinah Washington. Mad about the boy en dan Cry me a river.
Hoe dan ook, vandaag beperkte het leven zich tot de paar vierkante meters van het bed en een paar uitstapjes naar deze cyberworld.
Meteen ook in een flits van koorts gemerkt hoeveel gaten er in het gebruikte netwerk van de collega's zitten. Oei oei oei. Het hoofd werd er alleen maar nog duizeliger van.

kaat

Hoi, wie is hier ?

Ondanks de goede kritieken van mijn webcollega Buffie vond ik Insomnia teleurstellend.
Het verhaal zit zo : een door Interne Zaken verdacht politieman gaat met zijn collega naar Alaska om aan de druk van het onderzoek te ontsnappen. De reden van hun vertrek uit LA is dubbel : het oplossen van de moord op een tienermeisje in het verre noorden én het vermoeden dat de meereizende collega de gereputeerde maar verdachte politie-agent in de compromitterende situatie zal vinden.
De verdachte politieagent hier Dormer (Al Pacino), die als nieuwe collega Ellie (Oscarwinning Hillary Swank) krijgt.
In een poging om de moordenaar uit Alaska te snappen, schiet Will Dormer (Pacino) zijn collega per ongeluk neer. Deze heeft nog net genoeg kracht om zijn collega met alle schuldgevoel van de wereld te beladen, geen ongeluk maar pure noodzaak zegt deze stervende agent. Want alleen hij kon Dormer in problemen brengen.
De moordenaar heeft echter ook de schietpartij gezien en wil het op een akkoordje gooien met Dormer : het gaat tenslotte twee maal om een ongeluk, zo zegt Walter Finch (Robin Williams, nu eens niet grappig maar bloedernstig !).
Waren zijn eerste nachten in Alaska enkel slapeloos omdat de zon daar in de zomer niet wijkt, nu heeft hij zorgen genoeg om nooit meer de slaap te vatten, wat meteen de titel verklaart.
Vervolgens zou de film spannend moeten zijn : wordt Dormer ontmaskerd ? Verraadt de tienermoordenaar hem ? Blijft hij kiezen voor gerechtigheid met meteen een streep onder zijn carrière ?
Het moet wel Amerika zijn om zo'n einde te verzinnen : hij kiest resoluut voor de gerechtigheid (waagt zijn leven voor Ellie) en sterft in deze strijd.
Al wat origineel is aan deze film komt uit de oorspronkelijk Noorse film uit 1997 : het monumentale gebergte, de voor ons onbegrijpelijke seizoenen zonder nacht, de kracht van het vergaren van boomstammen op het water.
Meer was er echter niet aan te zien.

Gevecht om de genen van mijn kind !
Wat de nieuwe site (dit is het kind dus !) betreft zijn mijn vrienden bijna in oorlogstoestand : zij die zeggen dat ik verder moet schrijven in HTML en daar uitzonderlijk koppig in zijn en zij die iets milder zijn en Frontpage ook kunnen smaken.
En ik ? Ik heb het nog niet uitgemaakt. De site is klaar voor publicatie. Het kind kan geboren worden.
Of ook niet. Het is er mee zoals die oude Doscommando's waar je kon kiezen : abort, retry, enter ? Alleen van die laatste ben ik niet zeker. Wie nog die oude tijd kent mag het mij zeggen ! Goeie raad in dit dillema is anders ook dik welkom !
kaat

Hoi, wie is hier ?

Kaat is feeling

De week mocht dan al beginnen met een dag vakantie, ze was des te sneller voorbij. Zo snel zelfs dat ik mijn plannen om naar het huiselijk front te gaan heb moeten laten varen.
Gisteren naar Romeo & Julia van MusicaHall geweest. Menig mens zal misschien jaloers zijn : een job waarbij je verplicht wordt naar een musical te gaan, maar zelf vond ik er niets aan. Het VTM-gehalte was groot, nog groter zelfs toen bleek dat het beginlogo zich zowat bediende van alle VTMkleuren : hemelsblauw en enkele lijnen rood en geel. Zou het toeval zijn ? Ik vrees van niet.
Misschien ligt het ook gewoonweg aan mezelf : al die pathetische romantiek doet het niet met mij. Ik kon alleen maar denken : maak er een eind aan, en ik weet dat dat weinig romantische gedachten zijn.
Een Romeo en Julia zoals daar gepresenteerd doen mij juist wanhopen bij dat concept van liefde. Allesopslorpend, versmachtend, op leven en dood, redeloos.
Nee, het is niet aan mij besteed.

Blijkt dat ik deze week weinig tijd aan deze weblog besteed heb en dat komt natuurlijk door de zwangerschap van dat andere kind, de nieuwe website. In het ontwikkelen leer ik : problemen zijn uitdagingen. Het gaat ook veel vlugger dan ik denk, het kind zou wel eens een Sinterklaas dan wel een kerstkind kunnen worden, maar de snelheid waarmee alles gaat doet ook teniet aan de uitdaging. Het gaat te vlotjes, het verliest fun.

Straks trek ik nog maar eens naar een film met de toepasselijke titel Insomnia. Het is iets wat mij de laatste weken wel veel overkomt, zij het dat ik er gelukkig geen last van heb en alleen maar in mijn bed lig te 'wachten' tot het weer dag is en ik er opnieuw kan aan beginnen.
Alternatieven zijn er gelukkig ook. Oef !
kaat

Hoi, wie is hier ?

We are the Dead. Short days ago
We lived, felt dawn, saw sunset glow,
Loved and were loved, an now we lie
In Flanders fields.

John McCrae (1872-1918)


Kaat is feeling

Heerlijk, zo'n extra dagje vrijaf !
Morgen mag er trouwens ook wel zijn, want dan doen we aan 'teambuilding' op het werk, we beginnen met een reusachtig ontbijt, dan wordt het even ernstig en we eindigen met workshops. Ik heb uiteraard sport gekozen en naar verluidt wordt dat een waar circuit !
De rest van de dag bestond er afspraakjes te maken en bevestigen én voor de laatste keer HTML. Morgen een leuk etentje en ook weer een theater toegevoegd aan de agenda : 'Jan, mijn vriend', van het Bronxtheater.
Nu ik aan Frontpage begonnen ben, is het inderdaad een waarheid als een koe : je hoéft niets van HTML te kennen, maar de voldoening van dat programma de baas te zijn is wel niet mis !
Een nieuwe leuke opdracht is nu het nemen van honderden digitale foto's en ze te bewerken. Uiteraard komen ze niet allemaal op de site, maar het feit alleen al van foto's te moeten maken die 'met mezelf te maken hebben' zonder dat ik erzelf op sta is een hele opdracht ! Het is werkelijk fun !
Op de 'nieuwe' (nog niet gepubliceerde dus) site staat ook een stuk met citaten uit de krant. De nieuwe site is gedurfder dan deze, want meer gekleurd !
Nog anderhalve maand zwangerschap en het is zover !

kaat

Hoi, wie is hier ?

Kaat is feeling
De wekelijkse etentjes zijn een waar succes, het hele kalenderjaar is al volgeboekt. Het ligt zeker niet aan mijn kookkunst, want ik ben een pure beginneling. Deze morgen trouwens een behoorlijke vaststelling gedaan : de combinatie van veel achter de pc te zitten met als afwisseling achter de kookpotten te staan in een poging - ook al op een jaar - behoorlijk beslagen te worden in het creeëren van verrassende recepten is nefast voor het lichaam !
Dat bleek deze morgen nogmaals in de fitness, het leek wel of al die machines schreeuwden : 'het is OF sporten OF achter de kookpotten en de pc' !
Het liep anders wel goed hoor, met de nadruk op 'lopen', want dat is toch nog altijd de heerlijkste sport die er is : je ziel uit het lijf lopen ! Evenwicht is er voorlopig evenwel niet, dus heb ik meteen in mijn agenda heel wat meer sportactiviteiten gezet, te samen met de (ook al meer) culturele activiteiten waarmee ik mijn agenda ook wil vullen.
Zoals vanavond bijvoorbeeld : Jazzzzz in 't Stuk.

Wie tijd teveel heeft mag er altijd aan mij geven ! Je stelt zelf maar de ruil voor !

kaat
Hoi, wie is hier ?

Net terug van de overheerlijke film

Lucia y el Sexo

Het verhaal zit vol symboliek en esthetiek, vol oerkrachten als seksualiteit, levensdrang, erotiek, en dood(wens).
Het is een film in laagjes, dan weer loopt het verhaal vooruit, dan weer achteruit, dan weer volgt de film het verhaal van de schrijver (hoofdpersonage), dan weer volgt het het leven van een personage. Het loopt nooit rechtlijnig, of : zoals de schrijver het zegt : er zijn twee voordelen aan het verhaal : het stopt niet, ergens is een gat en je kan in het midden weer beginnen. En als je wil, kan je het ook veranderen.
Het deed mij continu denken aan mijn grote liefde voor Dostojewski en wel om dezelfde redenen als waarom ik van deze Rus houd : de mens in al zijn facetten, geen ideaal, niets gemaakt, mens in zijn grootheid, zijn verlangens, zijn liefde, zijn bedrog, zijn kleinzieligheid en bovenal : zijn levensdrang. Een mens die altijd weer opstaat, no matter what, of om het met Dostojevski te zeggen : ik zal deze levensbeker uitdrinken, tot op de bodem !
Levensdrang !
Zo groot hier dat ik het spijtig vind dat een mens überhaupt slapen moet !
Leven !
En dat leven werd nog eens gevierd in de knappe Stukbar,

kaat

Hoi, wie is hier ?

De week loopt weer hard, zo hard dat ze alweer bijna vaarwel zwaait !
Mooi begon ze anders wel. Maandag stond een poëzie-avond op het programma met als thema 'aan de rand van dood en leven'. Poëzie afgewisseld met live pianomuziek. Centraal stond het gedicht van de Coninck, "de plek" :

"Er is niets te zien, en dat moet je zien. "

Dood verdraagt blijkbaar geen humor, want ondanks het bestaan van humoristische poëzie over de dood, was de sfeer er zwaar en geladen. De gasten van het College waren allemaal in zwart kostum en zo ook de voorlezers, wie troost zocht mocht dus ver gaan zoeken !
Troost hadden we niet nodig, maar wel het volle leven van 't Stuk, nu met K, en een prachtige nieuwe bar waar op zondag live jazz gespeeld wordt ! Mijn liefde voor deze stad (en enkele van haar bewoners !) blijft groeien !

kaat
Hoi, wie is hier ?

Halloween
Het HalloweenFest was zo denderend dat ik dagen nodig had om terug normaal te functioneren. Gelukkig stond er vandaag maar één ding op het programma : genieten van de zondag, het herfstweer (vanuit mijn biotoopje dan, prachtig zicht op enkele bomen !) en massa's kaarsjes.
Ondanks de plannen om veel te lezen is het toch weer een dag vol computering geworden. Veel kan je hier (weeral !) niet van merken en dit om de simpele reden dat ik de foto's van de HalloweenFest heb bewerkt met geen ander doel dan ze zo vlug mogelijk naar de Griezels te sturen.
Het gebeurt zelden dat ik bang ben mijn eigen vrienden, maar donderdagavond was het wel zo. Er lag iets bevreemdends in heel hun houding en blik. Ze speelden natuurlijk hun rol, maar waren er zo goed in dat het hele huis er bijna kil van werd. De kostums & make-up waren zo overtuigend dat de langskomende kinderen (zelf verkleed) van pure schrik de eerste seconden niet konden zingen.
Snoep kregen ze wel, al ben ik er zeker van dat ons Huis de hoogste prijs gehaald zou hebben.
It was horrorhouse !

kaat

Een aanrader voor iedereen, de digitale audiotheek ! Voor amper 15 euro scant hij alle cd'tjes en maakt zelf titel, jaar van uitgave, nummers enzovoort aan en zet ze netjes in een database. Gaat het om ouder materiaal dat over geen digitale gegevens beschikt, dan nog geen nood : de bijgeleverde én op internet raadpleegbare database heeft meer dan een half miljoen muziekdragers in z'n mars !
Dus gedaan met het overtikken van hoesjes, titels enzovoort. Menig muziekliefhebber is er aan begonnen, maar het is bijna hopeloos.
Dus weeral een dag in het teken van de computer maar ook van muziek, R&B : Destiny's Child, Janet Jackson and so on ! Life is FUN !

Deze morgen wakker gemaakt door een loeiende Geri Haliway die It's raining men zong. (Wie de mannen wil zien moet klikken). Om de een of andere reden was de stereo nog op fuifvolume geprogrammeerd. Nou ja, ik ben wakker en heb meteen het lijf van een behoorlijke dans voorzien.
Ook wakker genoeg voor een flink ontbijt en een goeie fitness.
Tonight tonight is Halloween ! It's raining men, I'll be soaking wet !
kaat

Veel valt er vandaag niet te vertellen, ik zat ongeveer de hele dag met mijn neus in de boeken (HTML, HTLM en nog es HTML). Niet dat je er hier niet van zult merken trouwens, al die kunde wordt op een andere pagina gegooid en later wordt de blog daar gewoon in geïntegreerd. Maar nu nog niet dus. (Ik blijf hopen !!!)

Gisteren bleek de link naar Minority Report niet te werken, dus hier nog es opnieuw. Maar nu vlug vlug vlug naar Queer as Folk zien, de Amerikaanse versie ware, snif snif, die doet mij enkel maar heimwee hebben naar de Britse !

Morgen Halloween ! De snoepjes staan al klaar ! Verleidelijk en mooi !

kaat

Nog een vakantiedagje erbij ! De rommel is hier eindelijk opgeruimd (ik kan dus herbeginnen) en ik heb zowaar gekookt. (Laat maar zitten wat !). Daarna volgde de voorbereiding voor de Halloweenparty donderdag aanstaande. Het kiezen van een spel is al een hele aangelegenheid. "City" wordt het deze keer, waarbij we winkels kopen en verkopen en maar hopen dat enkel de rijke klanten bij ons binnenkomen en niet de oplichter die onze geldbeurs wat lichter maakt ! Na het eet- en spelgedeelte volgden nog wat aankopen voor het verkleden. Niet veel bijster origineels gevonden (we rekenen allemaal op B. !) maar wél onder de indruk hoe Halloween hier in ons Belgenland ingeburgerd geraakt !
Tenslotte arriveerden we in Kinepolis, na bijna uitgekleed te worden door een kassierster in het Kruidvat die zo kwaad was om een diefstal die VOOR ons gebeurde, dat we allemaal als criminelen behandeld werden. Ai, dat viel zwaar, zoveel onbeschoftheid op één dag ! Minority report deed het ons allemaal gelukkig even vergeten. Tom Cruise is geknipt voor de rol en behalve het verhaal zit de film bol van gadgets en fijne spot die je maar nu en dan opmerkt omdat het allemaal zo vlug gaat. De site is echt ook een bezoek waard, zeker als je de job van Cruise wil overnemen. Dashy car trouwens !
kaat

Vakantie en als eerste opdracht vervuld : inspectie van Ikea !. Groot groot en nog eens groot, met geen andere Belgische normen te vergelijken maar naar verluidt "zoals het eigenlijk hoor" ! Met aromatherapie, loungemusic en ga zo maar door. Blijkbaar waren wij niet de enigen om dit op ons vakantielijstje te zetten, want zelfs om half twaalf stond het restaurant al heel heel vol, of knorden die magen nog allemaal op het zomeruur ? Gelukkig voor ons dat we vroeg waren om te eten, want om twee uur kwam de ongelooflijke mededeling dat het hele gebouw geëvacueerd moest worden, 'wegens een technisch defect'. In een kwartiertje tijd stonden hele troepen mensen voor Ikea, tot de koks met hun koksmuts toe. Gelukkig mochten we weer binnen want shoppen is fun fun fun en je kan toch niet met lege handen van een winkel als Ikea terug thuiskomen ?

Na het Ikeabezoek heb ik alle moed bijeengezameld om naar de kapper te gaan. (fotosnaps invoegen is mijn volgende opdracht binnen HTML !).

Ook hier leek heel Vlaanderen hetzelfde te denken. De lijvige Mullisch kon ik niet mee nemen wegens te kleine handtas, dus werd het maar Marquez, een dun boekje dat vorige week tegen voordelige prijs bij de Morgen zat. Ik dacht dat dit best wel kon op zo'n heldere herfstdag : afval en dorre bladeren, maar het hele boek handelt over dood en afkeer, over de mysterieuze dokter die zich verhangen heeft tot groot jolijt van de rest van het dorp. Het verhaal wordt door verschillende ogen gezien : een kind, een moeder, de grootvader, ze schrijven elk hun visie over het gebeuren. Een traag boek ook, maar de spanning blijft er toch in.

Misschien geen herfstboek, maar dan toch wel een novemberboek. Mooi zo !

Nog leestips ? Mail me ! kaat

Storm storm en nog eens storm. De letterlijke 'open deur' zorgde hier voor een toeval aan bladeren in alle kleuren. Binnendeuren klapten met de woede van een dondergod dicht en alle kaarsen flakkerden schreeuwerig tegen de donkere wanden.
Het werd een lazy sunday, in tegenstelling tot mijn andere zondagen waarin flink wat gelezen wordt. Doelstelling 1 is alvast bereikt : 100 bladzijden gelezen uit één van de gisteren aangeschafte boeken. Die HTML lijkt wel haalbaar. Het zal kwestie van oefenen en doorzetten zijn. Mijn goede vrienden knapperds zeggen natuurlijk dat ik beter onmiddellijk met Flash of Dreamweaver werk, of dan toch tenminste met Frontpage. Maar pedagogisch als ik ben moet het wel dat ik eerst de basis onder de knie krijg.
Verder niets gelezen, geen enkel stukje literatuur, en het lijkt wel alsof ik deze avond met een lege maag naar bed zal moeten. Dus ook nog niet begonnen aan Mulish, een boek waar ik heel nieuwsgierig om ben omdat ik zelf aan soort constructie bezig ben, alsof alle stukjes van het leven in elkaar aan het vallen zijn zeg maar.
Wie zich geroepen voelt er een stukje bij te leggen, tell me !
kaat

Joepie ! Alles lukte ! Misschien komt het ook wel door mijn gesprekpartner aan de andere kant van het land, want plots zag ik én mezelf en twee vrolijke mensen in beeld. Ik kreeg meteen twee concertjes ! Voor de webcam werd én cello én piano gespeeld.
Great ! De webcam is meteen goedgekeurd !

Vandaag was het werkelijk 'digi'day. Naar de Fnac om een webcam. Ik heb er een uur over gedaan en toch maar de vergelijking gemaakt met andere winkels. Het is niet de mooiste (een wezentje op pootjes), maar naar verluidt wel de beste. HIER werkt hij al, maar of iemand anders al iets te zien kan krijgen ?
Secundo : boeken en nog een keer boeken meegebracht waarvan ik niets meer hoef te vertellen dan het soort titels : 'Krijg alles uit je webcam' (?), HTML, Frontpage 2000 (nog geen 2002 dus), enzovoort. De vakantie zal zeker te kort zijn.
Tertio : eenmaal binnen in Delhaize kreeg ik een ware scanner in mijn hand gestopt om zélf alle aangekochte producten te scannen. Het was een succes, want ik had 10/10 voor deze test. Wat het webcammen betreft is het nog lang niet in orde. Anderen krijgen de files niet open, en geef toe, wat ben je daar dan mee ? Hulp is dringend welkom !

"Brusselmans is een nudistenkam, terwijl Lanoye omsluierde erotiek is"
Ida De Ridder (dochter van W. Elsschot) , in Boekenbijlage 'De Morgen'

Hmmm.. het lukt nog niet in één keer. Dus toch maar dit. Ik heb de inspiratie voor deze blog bij Buffy Summers (the only one) gehaald, maar het zal nog weken, maanden duren eer ik het voor elkaar krijg om er zo eentje te maken. http://bufs.blogspot.com/2002_10_01_bufs_archive.html Veel tijd is er voorlopig niet. Want met smartschool (www.smartschool.be) heb ik voorlopig mijn handen vol. En daar komt de vakantie al weer aan !