Familiefeest. Grootouders, kinderen, kleinkinderen en een achterkleinkind op komst. Bijna 4 generaties onder één dak. In een formule die altijd werkt : de ene generatie aan één tafel, de andere aan een andere. Laat het jonge luitje maar grappen maken en roddelen over ouders en leraars, laat het 'oud volk' maar klagen over politiek, stress en vroeger.
Maar dat jonge volk wordt ook ouder en enige crossover (verhuizen naar de andere tafel) gebeurt wel. De 'vader in wording' staat een heel eind weg van het meisje van 16.
Alles verandert, zo ook onze familie. Het wordt niet meer zo simpel : 'kinderen' en 'volwassenen'.
Ook gezien : hoe de digitale media contacten verarmt. Ja, ze 'zijn' er wel, maar SMS-en ondertussen gretig door, chatten dat het een lieve lust is. Fysiek aanwezig maar mentaal bij anderen.
Jongeren en familiefeesten, lukt dat wel ? En moet ik niet toegeven dat ik er vroeger ook met gemengde gevoelens tegenaan zag, eenmaal de puberteit voorbij ?
