Standaard in the pocket

De Standaard is nog kleiner geworden. Wanneer 's morgens mijn pc opstart laat de krant zich gewoon op mijn palmpje en heb ik lekker de hoofdartikels op mijn PDA. En iedere keer ik op het knopje 'sync' duw, komt daar de nieuwste versie aan.

Ik ben onder de indruk, al gaat mijn voorkeur naar een papieren krant.
Toch best handig. Altijd de krant bij de hand. Handig tijdens het wachten.

Dankjewel mensen van De Standaard !

Weekend


Schaarste doet appreciëren, zoveel is zeker. Schaarste aan vrije tijd en daarom ook volop het genieten van het weekend. Buiten is het nog zomers warm. De BBQ mag nog worden bovengehaald, einde vakantie betekent nog niet einde genieten.

Vragen die ik mij bij het begin van het nieuwe werkjaar stel : hoe kan ik ervoor zorgen dat het gevoel van rust en vrede, het talent om zalig te genieten, niet verloren geraakt in de sleur van het werken ? Hoe kan ik de herinneringen van een zomer vol warmte vasthouden ? Hoe kan ik de lichtheid van leven, zo inherent aan de vakantie ook plaats geven tussen de drukke werkdagen door ?

Zal ik er in slagen om op vrije dagen en weekends, het werk uit mijn hoofd te bannen en de stress en de gespannenheid inderdaad op het werk te laten ?
Voorlopig ziet het er goed uit. Ook al werken we soms wat in het weekend, het is in een ontspannen sfeer. Zondagen zijn nog altijd heilig en dat willen we zo houden, niets moet, alles lekker relax, tijd voor lang ontbijt en zalig eten, tijd om nu en dan een dansje te doen. Tijd om te genieten van de zalige grote tuin.

Ik hoop dat ik het niet vergeet, dat het werkjaar mij niet opslokt.

ik wil zoveel

De zeeën van tijd zijn voorbij. Het is weer werken geblazen. Gek genoeg borrelt de energie bruisend. Ik heb er zin in, veel zin, al moet ik na een paar dagen werken onmiddellijk toegeven dat ik niet begrijp waar die tijd allemaal naar toe gaat. Leef ik nog teveel op het ritme van de vakantie ?
Voor het vriendje en ik - beiden maanden zomervakantie achter de rug - is het ook weer zoeken. Hij moet werken, ik moet werken. De tijd is intenser. Maar er wordt toch nog genoten. De stress van het werk vindt het huisje nog niet, gelukkig.

In mijn hoofd heb ik nog altijd de naieve droom van gestructureerd werken. Je werkt een paar uurtjes hieraan, ongestoord, en dan daaraan en rond een uur of zes stop je om het eten klaar te maken. Langzaam aan - laat hé ? - begin ik te beseffen hoeveel tijd er in het huishouden steekt. Wassen, drogen, strijken, was plooien, in de kast leggen, ik heb altijd het gevoel dat ik dat wel 'even tussendoor' doe, maar dat tussendoor wordt hier een half uur, daar een half uur en onderstussen moet er toch alweer gekookt worden en afgewassen, of in het beste geval moet de vaatwasser geleegd worden.

Nog een illusie : als ik het maar goed genoeg organiseer kan ik nog meer in die 24 uur steken, kan ik nog meer werken, heb ik nog meer tijd over voor mezelf.

De waarheid echter is dat ik teveel wil doen of teveel te doen heb. Ik ben er nog niet uit welk van de twee het is.
Ik wil tijd hebben om rustig in de tuin te werken, ik wil rustig lief bij mijn vriendje zijn, ik wil heel hard werken, ik wil boeken lezen, ik wil computeren, ik wil zaliglang wandelen in deze late zomer, ik wil sporten, mijn hart uit mijn lijf lopen, ik wil taart bakken en lekker eten maken, ik wil mijn (betaald) werk goed doen en mij blijven bijscholen, ik wil ... ik wil ... ik wil zoveel.

Ik wil zoveel

De zeeën van tijd zijn voorbij. Het is weer werken geblazen. Gek genoeg borrelt de energie bruisend. Ik heb er zin in, veel zin, al moet ik na een paar dagen werken onmiddellijk toegeven dat ik niet begrijp waar die tijd allemaal naar toe gaat. Leef ik nog teveel op het ritme van de vakantie ?
Voor het vriendje en ik - beiden maanden zomervakantie achter de rug - is het ook weer zoeken. Hij moet werken, ik moet werken. De tijd is intenser. Maar er wordt toch nog genoten. De stress van het werk vindt het huisje nog niet, gelukkig.

In mijn hoofd heb ik nog altijd de naieve droom van gestructureerd werken. Je werkt een paar uurtjes hieraan, ongestoord, en dan daaraan en rond een uur of zes stop je om het eten klaar te maken. Langzaam aan - laat hé ? - begin ik te beseffen hoeveel tijd er in het huishouden steekt. Wassen, drogen, strijken, was plooien, in de kast leggen, ik heb altijd het gevoel dat ik dat wel 'even tussendoor' doe, maar dat tussendoor wordt hier een half uur, daar een half uur en ondertussen moet er toch alweer gekookt worden en afgewassen, of in het beste geval moet de vaatwasser geleegd worden.

Nog een illusie : als ik het maar goed genoeg organiseer kan ik nog meer in die 24 uur steken, kan ik nog meer werken, heb ik nog meer tijd over voor mezelf.

De waarheid echter is dat ik teveel wil doen of teveel te doen heb. Ik ben er nog niet uit welk van de twee het is.
Ik wil tijd hebben om rustig in de tuin te werken, ik wil rustig lief bij mijn vriendje zijn, ik wil heel hard werken, ik wil boeken lezen, ik wil computeren, ik wil zaliglang wandelen in deze late zomer, ik wil sporten, mijn hart uit mijn lijf lopen, ik wil taart bakken en lekker eten maken, ik wil mijn (betaald) werk goed doen en mij blijven bijscholen, ik wil ... ik wil ... ik wil zoveel.

Heerlijk foute muziek

In mijn 'oneindige opruimactie' heb ik vandaag weer wat CD's geklasseerd. Met een beetje geluk staan ze deze avond weer allemaal alfabetisch. Ik merkte bij het opruimen dat ik van veel CD's het bestaan niet meer afwist. Niet dat ik ze slecht vond, integendeel, het was leuk om ze weer eens in handen te krijgen en ik wou wel tien CD's tegelijk beluisteren, maar er zijn er zoveel dat ik eigenlijk niet meer weet waaruit mijn collectie bestaat. Nu kan het best lijken alsof ik over een gigantische verzameling muziek beschik, terwijl dat in vergelijking met heel wat vrienden toch maar een klein hoopje is.
Hoe dan ook, het is niet meer overzichtelijk. Daarom werd onlangs een gigantische (!) externe schijf gekocht en moeten alle CD'tjes naar dat schijfje worden gepompt. Ze krijgen een kleiner formaat en dankzij de pc-techniek zullen al mijn CD's netjes alfabetisch blijven, kunnen ze nergens meer rondslingeren en hebben wij onze eigen jukebox altijd bij de hand. Hij is immers zo op een andere pc of laptop geplugd.
Het wordt een verzamel-jukebox die momenteel al door de familiehanden gaat, want collecties worden samengevoegd, het voordeel van veel ruimte.

Veel muziek bracht herinneringen mee. Sommige artisten waren zo prominent aanwezig in een bepaalde tijd dat ze mij zo terug in die tijd brachten. De leukste zijn de pure hits. Zomerhits bijvoorbeeld. Met z'n allen de Macarena dansen, de Lambada. Niet dat ik deze muziek nog heb, maar ik herinner me nog precies het strand, de party waarop we uit onze bol gingen op toen ook al 'foute muziek'.
Momenteel draait 'The Police, Greatest Hits'. Toen Sting nog een snotneus met veel talent was. En ik kwijlend met John Travolta wou trouwen.

Herinneringen.

relatietest

Ga met je lief eens op vakantie en je weet onmiddellijk of het snor zit.

Dat heb ik veel gehoord en ik heb er smalend om gelachen. Op vakantie ben je immers in allerbeste omstandigheden : lekker eten, meestal zon, tijd zat, alles zit mee. Misschien is het voor sommige koppels een hele aanpassing om 24 uur bij elkaar te zijn, maar gezien het vriendje en ik over zoveel vakantie beschikken is dat niet echt nieuw.
Vorige week kwam het grote werk : de vierdaagse van de Ijzer. Elke dag 32 km wandelen, weinig getraind, dikwijls meer dan 6 uur per dag (pauzes inbegrepen), door felle zon en dan in gierende regen. Slapen in een tent en de hele nacht moeten bidden dat ze niet helemaal de lucht in gaat omdat we in een storm zitten en de grond zo drassig wordt dat geen enkele 'piket' blijft zitten. Binnenregen in de tent : natte kleren en natte slaapzak. Het leger dat je op het ontiegelijk uur van 5.30 uur wakker maakt met 'Forever Young'. Het record 'aantal blaren per teen' breken met drie per teen. Honger. Vermoeidheid. Verschraalde huid.

Wij zijn terug - met medaille ! - en hebben ons heerlijk geamuseerd. Hoe erger de omstandigheden hoe meer humor er kwam. Lachen om onszelf en ons dwaze plan : wie loopt nu in een lus 32 km om op hetzelfde punt terug te keren ?
Liefjes zijn omwille van de blaren.

Ik koester de medaille, enerzijds om het kind in mij dat fier is, anderzijds omwille van dat vriendje en ik. We verdienen het !

goodbye Marktrock

De laatste resten Marktrock worden vandaag door ijverige stadswerkers weggeveegd. Het is weer gedaan en dat is maar goed ook. Menig Leuvenaar sluipt op deze dagen de stad uit wegens al te veel drukte. Tijdens Marktrock is de mobiliteit in eigen stad beperkt. Overal staan mensen met groot ego (sorry) te zwaaien met hun securitybadge dat je hier en daar niet door mag, dat deze en andere straten en pleinen zijn afgesloten. Grote giganten als Stella Artois, Coco-cola, Jacquemotte, SN enzovoort palmen de stad in. Leuven is niet meer van zijn inwoners maar centrum van big money.
Vriendje en ik blijven genieten van de rust in het Hageland en laten Leuven voor wat het is. Uitgenodigd bij vrienden met hoog culinair talent genieten we van een zalige maaltijd.
Rust.
Fijn.

vakantiestress

De weken worden korter naarmate de vakantie korter wordt. In het begin van de eindelooslijkende vakantie gaat het immers zo : voor alles is nog weken (maanden !) tijd. Nu het eind in de verte zichtbaar wordt, komt ook de eerste, zij het zeer matige vakantiestress. Wat wou ik eigenlijk allemaal doen in de vakantie ? Wat wil ik zeker gedaan hebben ?
De meeste tijd heb ik doorgebracht bij het vriendje, tussen de bessen, bomen en mijmerend bij de vijver. Schijnbaar niets gedaan dus, maar zichtbaar genoten. Hart en ziel helemaal blij en rustig.
Van sporten en lezen is weinig in huis gekomen en ondanks de gesmolten hersenen wil het brein alweer voer. Gisteren toch maar eens een planning gemaakt over wat er nog allemaal gelezen en gestudeerd moet worden. Het niet-sporten kan volgende week wel eens zwaar betaald worden. Dan nemen wij immers deel aan de vierdaagse van de IJzer , 4 keer 32 km stappen. Vriendje hoopt dat we onze keuze nog kunnen veranderen in 4 x 16 km, zelf zie ik de 32 km best nog zitten, op voorwaarde dat we een goede nachtrust hebben. Door de warmte, het onweer, hier en daar een slecht bed hebben we die deze vakatie veel gemist. Tel daarbij de loomheid van de vakantie en ons lichaam schrikt zich rot bij zo'n inspanning.
Toch wil ik het best proberen. Ik geloof immers dat het lichaam een immens goed geheugen heeft.
Bijvoorbeeld dat het zich herinnert dat ik ooit heel erg fit was !

Gesmolten

Nu geniet ik wel van een zomerlange vakantie die maanden duurt, maar in deze hitte vraag ik mij wel af hoe het andere mensen - met minder vakantie dus - vergaat. Ik doe alles op een tempo dat nog lager ligt dan mijn normale vakantieritme, wanneer ik toevallig opnieuw vakliteratuur in de hand heb, lijken mijn hersenen gesmolten en kan ik niet geloven dat er een tijd is - wanneer ik werken moet dus - dat ik wel degelijk pienter uit de hoek kan komen. Mijn dagen zijn gevuld met genieten en klokloos leven.
Het is zo ontzettend warm dat het sporten er zelfs bij in schiet, ook het wandelen, al is een avondwandeling in een koel (?) bos misschien wel een optie.
Maar hoe doen al die andere mensen dat, in zo'n hitte, op een bureau, waar de hersenen wel moeten werken ?
Of heeft iedereen tegenwoordig airco ?

Verkoeling

Gisterennacht - het was te warm - een schijnbaar afkoelende film gezien, Swimfan, een soort Fatal Attraction onder tieners, maar zeker niet minder gevaarlijk.

Meteen veel zin in een duik in het koele water, maar liefst wel zonder zwemfans. Ik zal toch maar eens zien wie mij in de gaten houdt.

liever met twee ?


Over de psychische en fysieke invloed van een relatie is al veel geschreven. Je zou gezonder zijn, zowel in fysieke als psychische zin. Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik ken gezonde gelukkige singles, net zoals ik diep ongelukkige en zeker niet zo'n gezonde partners-in-relatie ken.
Ik ben vele jaren alleen geweest en heb dat nooit als een gebrek ervaren. Mijn vriendenkring was (en is) groot, ik beschikte over een ongelooflijke vrijheid (o ja, ik kom nog af, och ja, het is laat, ik blijf wel slapen), en mijn wereld was heel erg groot en divers, wat mij ontzettend veel leerde trouwens. In mijn vriendenkring zitten mensen van allerlei slag en komaf met overtuigingen gaande van extreem conservatief tot uitdagend progressief.
Nu is dat allemaal niet zo veranderd, alleen is er minder tijd, mijn aandacht is meer gefocust op één iemand, mijn toekomstplannen zijn duidelijker : ik hou wel degelijk rekening met iemand. Het is zalig wakker te worden in de armen van een geliefde en bij eender wat te weten dat er iemand is bij wie ik terecht kan - al moet ik mezelf onmiddellijk corrigeren : dat was vroeger ook zo.
Ik ben gelukkig. Ik heb een zalig lief. Hij leer van hem een ander geluk kennen.
Ik zou 'm voor geen geld ter wereld willen missen. Hij warmt mijn hart zoals geen ander.
Maar aan mijn lieve vrienden zeg ik ook : dankjewel voor het warmen van mijn hart,dat jullie er nog altijd zijn en zullen zijn. Aan zij zonder liefje zeg ik : laat je nooit of te nimmer wijsmaken dat het een leven in mineur is.
Het is ander leven. Een ander geluk.
Het hoeft niet te worden gewogen.