Economische realiteit

DHL vertrekt en meer dan duizend mensen verliezen hun baan en zien aan tegen een onzekere toekomst. De wetten van economie zijn bijna net zo onbuigzaam als deze van de fysica. Het is een kwestie van rekenen.
Tegenover de wetten van de economie staan die van het leefmilieu, zo wordt gesteld, en er moet een evenwicht zijn. Op het eerste zicht lijdt het geen twijfel, maar toch verdenk ik dat velen - niet allen - van de protesterenden ooit diezelfde economische wetten in hun voordeel gebruikt hebben. De luchthaven is al generaties oud, huizen en gronden zijn er goedkoper. Ooit hebben vele protesteerders dus ook de wetten van de economie gebruikt in hun voordeel. De wetten van vraag en aanbod.
Naar verluidt hebben mensen uit de arbeidersklasse in het Zaventemse meer begrip voor de nachtvluchten dan zij die in villawijken wonen. Toevallig ?

Een steek in het hart is dat de actievoerders hun strijd hier niet bij laten, maar nog minder nachtvluchten willen. Als zij hun slag thuishalen en Zaventem kunnen veranderen in een oord van rust met een 'kleine luchthaven zonder enig belang', dan zijn de econische belangen weer gediend : de vraag naar huizen en grond in Zaventem stijgt opnieuw ... De rest kan je al raden.

Erg vind ik het.

Dit blogje bracht een ochtendlijke stevige discussie mee met het liefje. Hij was het helemaal niet met mij eens.
Volgens het liefje, is iedereen er mee gebaat als DHL naar een gebied verhuist waar weinig mensen wonen. Op die betreffende plaats is dan weer werkgelegenheid en alles opgeteld weegt de balans positief.
Zelf besefte ik ook dat ik de geluidsoverlast niet mag minimaliseren en dat die je leven totaal kan ondermijnen. Ik besefte tevens dat ik - welicht uit ervaring - verhuizen wel een optie vind. Uiteindelijk ben ik zelf al veel verhuisd en meestal als slotsom van heel wat overwegingen, zowel financiële, als wat werk betreft of nu wat het liefje betreft. Ik woon dus ook niet waar ik echt zou willen wonen maar besef dat zoiets vrij onrealistisch is.
Ten tweede zie ik het DHL-probleem binnen een aantal jaren weer opduiken, tenzij men resoluut voor de inkriming van de luchthaven kiest (mét het nodige impact op onze economie). Ik zie ook wel dat je mensen niet kan verplichten om te verhuizen. Anderzijds zou een ontmoedigingspolitiek geen slechte zaak zijn. Wie nu nog in Zaventem komt wonen moet toch weten dat het risico van overlast eerder groter zal worden dan kleiner ?
Tenslotte verliest DHL natuurlijk heel wat krediet. Er zijn immers tussenoplossingen mogelijk. Minder lawaaierige vliegtuigen bv. Zich houden aan de afspraken.
Maar daar had DHL geen oren naar. Waarschijnlijk wegens teveel geluidshinder ?

Relativiteit

Nu en dan mis ik mijn studententijd, of de gelegenheid om mij nog eens in een materie te verdiepen die niet de mijne is. Gezien tijd en mogelijkheden beperkt zijn is "Een kleine geschiedenis van bijna alles" een waar geschenk. Het leest als een trein en ik word een beetje ingewijd in het ontstaan van ons heelal, de begrenzing ervan (een moeilijk te omvatten gedachte) en de relativiteit van ons bestaan.

Zo zit ik nu en dan in een hoekje met een boekje. Gisteren nog bij het haardvuur terwijl vriendlief zich verdiept in de "History of Human Space Flights" ; vandaag toch weer achter het bureau. Want een zachte zetel, een liefje op armafstand en de opflakkerende vlammen, ze zijn niet noodzakelijk bevordelijk voor de concentratie.
Terwijl ik best wel veel wil onthouden van die Bryson !

moe je er niet mee

Ik ben - wellicht als iedere Belg - opgevoed dat je voor je eigen stoep moet vagen en je je niet moet bemoeien met andermans zaken. Net zoals ik van kleinsafaan geleerd heb dat je niet mag klikken.
Als kind was dat vrij simpel : de leeftijdsgenoten gingen voor op de leerkrachten, zelfs al was het niet zo koosjer. Alleen : het kwaad dat zij deden was zelden van dien aard dat het voor de hele klas schadelijk was. Het was hooguit amusant.
Onder collega's geldt nog altijd dezelfde regel. Alleen zijn er variaties. Er wordt geroddeld en steen en been geklaagd over collega x die van alles aan zijn laars lapt, met z'n allen proberen we de schade te beperken omdat het werk van de collega op ons werk afspiegelt. Wij zijn immers één, we mogen nog zo goed weten dat collega x het echt niet goed doet en ver boven alle grenzen van de heersende arbeidsethos zit, we zeggen niets. We morren tegen elkaar maar niets veranderd.
Zo duurt dat al maanden, jaren.
Ook ik mor.

Andere collega Y zit in een moeilijke emotionele situatie waarin collega's betrokken zijn. Hij wordt stiller, bleker, we zien allemaal dat het hem steeds meer moeite kost om de dag rond te geraken. We helpen hier en daar. Kleine dingen. Maar niemand die tegen de collega in echte dialoog met die collega gaat.
Vandaag zei iemand me : dat duurt nog hooguit een maand, en dan stort die in.
We weten het allemaal.
Weer zegt niemand iets.

aanrader !


Wie graag nog es een leuke video binnenhaalt kan ik Identity aanraden. Intelligent en spannend, zo mochten er meer zijn ! Behoorlijk Hitchcock !

Aangezien we niet meer in de bioscoop raken en op televisie nauwelijks iets te zien is, graag nog tips voor goeie films ook. Het liefste spannend en intelligent, al mag een comedy nu en dan ook best.

Vrouwenemancipatie : oproep!

Daarnet de adressen van mijn medestudenten post-academische vorming ingevoerd en al een paar mails gekregen. Gezien allerlei nieuwe onderwijsvormen moeten we veel met elkaar werken en worden veel papers over en weer gemaild.

Wat mij weerom opviel was hoeveel vrouwen het emailadres van hun man gebruiken. Zo krijg ik een mail van Mieke maar is het email adres Rony. Erger nog is de mail van zogezegd 'Marc' die niet ondertekend is. Marc zal wel de wederhelft van een van die vrouwelijke studenten zijn, maar wie ?

Ik kan mij moeilijk voorstellen dat er veel mannen zijn die het emailadres van hun vrouw gebruiken. Je hebt toch een naam voor iets, vind ik. Via hotmail heb je ook zo een account aangemaakt. Mij heeft het ook de indruk dat pc's iets van mannen zijn, wat ik ook niet wil geloven.

Bij mij geen haar dat er aan denkt de account van mijn liefje te gebruiken. Niet alleen omdat hij een ander is maar uiteindelijk ook om redenen van privacy, al denk ik dat hij niets eens zin zou hebben om al die vrouwenpraat te lezen. Het zijn geen geheimen, denk ik dan, maar het is geadresseerd aan mij. Je doet de post op naam van je man toch ook niet open ? Tenminste ik niet.
Of til ik er te zwaar aan ?

Vrouwen allerlanden, wees fier op je naam en je emailvaardigheid en maak een account op je eigen naam aan !

Overmoedig en overmoe

We zijn op weekend geweest, het liefje en ik. Het was zijn idee, ergens midden in de week : heb je geen zin om dit weekend weg te gaan naar de Ardennen ?
Al wekenlang stellen we zoveel uit : babbeltjes, wandelingen enzovoort. We worden geheel en al opgeslorpt door ons werk.
Zo'n weekendje zou ons wel verplichten om te ontspannen.
Omwille van werkverplichtingen konden we pas om 21 uur op vrijdag vertrekken. We sliepen niet uitzinnig lang en genoten van het uitgebreide ontbijt.
Niet werken, ons nergens druk in maken was de boodschap. Dus trokken we onze stapschoenen aan en vertrokken richting Hoge Venen. Met onze laatste tocht van 32 km nog geen maand geleden moest 10 km een makkie worden.
Wat een illusie !
Na een klein uurtje wandelen - geeneens bergop - waren we beiden zo bekaf dat we al vreesden nooit meer terug te raken. We waren buiten adem.
Is het het gebrek aan slaap ? Aan conditie ? Wat scheelt er ons ?
De rest van de dag (meer dan een halve dag dus) op het hotel slenterend en slapend doorgebracht. Op zondag nog es geprobeerd, lang slapen, laat ontbijt en toch maar even sportief doen. Vandaag bleven we net overeind voor anderhalf uurtje mini-golf, maar in de auto vielen we beiden (opnieuw !) bijna gevaarlijk in slaap.
Vroeg terug thuis van ons Ardennen-slaapweekend konden we maar één ding besluiten : we zijn doodop. Werkelijk doodop.
En verlangen beiden opnieuw ... naar ons bed.
Hopelijk is dit de herfst die ons parten speelt, want erger mag het echt niet worden.
Hebben veel mensen dit voor dit seizoen ?

Vroeger was je jonger oud

Ze heeft een eigenaardige logica. Wanneer men haar wast wordt ze als een kind : gedwee laat ze zich leiden, armen omhoog, het hoofd even naar rechts. Ze glundert, want ze ziet in de spiegel hoe ze blinkt.
Dan weer begint ze te poetsen alsof het haar levenswerk is : het huis moet proper, wat zouden de mensen toch wel denken. Ze schikt haar ongewassen kleren terug in de kast, alles moet zijn plaats hebben en een wasmand is wachten op iemand anders, want zoveel electronica kan ze niet de baas. Dus liever doen alsof er niets aan de hand is, misschien merkt niemand het.
Dan weer zegt ze met de bezorgdheid van een moeder : "Heb jij al gegeten ?", zich niet herinnerend wanneer zij voor het laatst at.
"Hoe oud ben ik eigenlijk ?", vraagt ze me. "Zo oud ?" zegt ze met kinderstem en zegt er onmiddellijk bij, al was het om zichzelf te sussen : vroeger waren de mensen vroeger oud. Nu ben je veel langer jong. Zij is jong, zij is oud.
Meestal begrijp ik er niets van. Soms doet ze mij lachen, soms maakt ze mij innerlijk razend kwaad.
Dementie, hoeveel vormen zijn er niet ?
Toen ik haar 's avonds terug thuisbracht zei ze : 'nu zijn we toch flink weg geweest hé ? Wat hebben we veel gedaan !" Het is acht uur en ze zoekt haar pyama. De lichtblauwe, die we zonder haar weten tussendoor moeten wassen. Ieder andere pyama wil ze niet.

Jammer ?

In een nieuwe wereld terecht gekomen en het eist zijn tol. Aanpassing dan. Leven tussen twee huizen, over en weer. Dromen, veel dromen, maar geen tijd om ze te verwezelijken. Plannen.
Een herziening van mijn activiteiten dringt zich op, ik kom tot het pijnlijke besef dat de tijd zich beperkt laat uitpersen. Meer dan 24 uur krijg ik er niet uit. Concreet betekent dat : prioriteiten stellen.
Het is eigen aan mijn generatie veel te willen : de rust van een gezin, tijd voor mijn partner, gezellig thuis koken en het liefst zoveel mogelijk zelf doen aan het huis, maar ook : filmpje meepikken, boeken lezen, studeren, goed zijn op mijn werk, het hoofd cultureel hoog houden, sporten.
Momenteel krijg ik het niet gecombineerd en tot mijn grote verbazing merk ik dat het meest fundamentele misschien het eerst geschrapt wordt : het sociale leven, het 'tijd maken om stil te staan'.
Gek dat een mens zelden twijfelt aan zijn werk. Eerst werken werken werken. Of omgekeerd : als er aan iets geknabbeld moet worden dan aan al de rest maar niet aan het werk.
Ik moet eens goed nadenken.

berichtgeving

"Het televisienieuws is er op een zeker ogenblik mee gestopt de msnen te informeren over de kandidaten en hun programma. We weten nu alles over de haarsnit van John Kerry maar niets over wat hij met de ziekteverzekering wil doen. We weten precies hoe vaak en waar George W. Bush gaat joggen, maar we hebben het raden naar wat hij met het milieu van plan is."

Paul Krugman,
geciteerd door Hubert van Humbeeck, Knack 25 augustus 2004

Begrafenis

Na de dood de begrafenis. Het is een oud ritueel. De kerk zat barstensvol. Veel emoties kwamen boven. Het was een plaats van verdriet.
We waren er rond ML maar ook rond ons eigen verdriet. Want de confrontatie met haar dood herinnerde ons aan de dood die we het liefste doodzwijgen. Aan de vrienden die ongeneeselijk ziek zijn, maar met vreemde wilskracht toch nog restjes genieten uit het leven puren. Woede ook. Geen enkele God die het lijden van zij die achterblijven kan verzachten. Misschien later. Misschien nooit. Het lijden valt niet uit te leggen.
Confrontatie ook met onze eigen dood. Misschien overkomt het ons morgen.
Het herinnert ons aan zij die ML zijn voorgegaan. Aan het verdriet dat we toen hadden. Aan het verdriet dat we nog hebben.

Ik zou een pleister op vele wonden willen zijn, schreef Etty Hillesum.
Zaterdag wou ik, dat ik alle mensen met hun eigen verdriet omwille van de dood, omarmen kon.

Euthansie

"Vroeger gebeurde het ook", zei hij mij. "Mijn moeder zegt dat toch." Ik kijk hem verbaasd aan. Ik ken de theorie, ik ken de wetgeving en ik heb altijd gedacht dat het moet kunnen : waardig afscheid van het leven nemen, weten dat je niet zal stikken, weten dat je geest niet gevangen zal zitten in een lichaam dat enkel pijn betekent.

Nu is het dichtbij gekomen. Dinsdag koos M. ervoor te sterven, na veel pijn. Ze deed het met enorme overtuiging en vastberadenheid. Ze nam de tijd om afscheid te nemen.

Het blijft raar. Natuurlijk wil je niet dat je medemens crepeert van de pijn. Ik zou het zelf ook niet willen. Maar of ik de moed zou hebben om daadwerkelijk het serum in mijn aderen te zien lopen, weet ik niet.

De hele week al denk ik aan M. Hoe ze zorgzaam omging met haar dood, hoe ze aan haar kinderen dacht. Mijn herinnering aan haar is er een van een sterke vrouw met een duidelijk gedacht. Een taaie tante ook. Misschien wou ze dat iedereen die herinnering zou hebben, dat het beeld dat we van haar hadden intact zou blijven.

ML, ik denk aan jou en wens je een veilige reis toe, waarheen het naar de dood ook leidt. Je was een 'straffe madam'.