dakloos

Vandaag op het werk - in combinatie met teveel werk, teveel spanning, te veel stress - iemand plots zien kraken. Ik zag hoe zijn lichaam plotse bewegingen maakte, hoe hij plots begon te schreeuwen en plots ineen zakte, snikkend. Hij bleef snikken, beschaamd, kwaad, geheel in zichzelf gekeerd.
Het voorval was niet eens ernstig geweest, maar het was de spreekwoordelijke druppel.
Ik stond er bij en keek er naar en wist totaal niet wat te doen. Het liefst had ik hem gewoon vastgepakt, of een eindje met hem gewandeld, maar ik ken hem niet eens goed en op het werk zijn er codes, codes die nu strenger zijn dan tien jaar geleden.

Het is niet de eerste keer dat ik zoiets zie gebeuren op het werk. Vorig jaar zijn zo'n 3 collega's 'uitgevallen', vervangen en op ziekteverlof gegaan. Aanvankelijk schreven we nog mailtjes met van harte beterschap en we missen jou enzovoort, maar niets drong door tot de kern : dat hij of zij zich niet goed voelde in dit leven, dat het hectische van deze wereld te zwaar lag, dat daar waar wij ons door stress slaan met humor en vastberadenheid, het voor hem te zwaar werd. Dat het leven één gevoel van dakloos-voelen was. Dat het leven een last was, een doolhof.

Ook vandaag : iedereen ziet dat het hem niet lukt, dat het te zwaar is, dat die man zwaar in problemen zit.
Maar niemand zegt iets. Niemand doet iets. Ik ook niet.

Na het werk de dossiers bovengehaald om zijn telefoonnummer te zoeken.
Ik raap mijn moed bijeen om hem te bellen, weet niet wat te zeggen.

Zou 'hallo' genoeg zijn ?

kaat

schrijverij

Zo ontzettend fier op mezelf. Toen ik mij daarnet (na het vorige blogje) aan mijn bureau zette en de aantekeningen bekeek waaruit nog wat schrijfwerk moest geboren worden, meende ik dat het onmogelijk was. Mijn hele lijf begon te protesteren en plots leek het of ik gespannen schouders had, een rug die niet meer geheel soepel was, een zwaar hoofd, kortom, het zou onverantwoord zijn om verder te werken. Ik draag nu eenmaal heel goed zorg voor dat lichaam kwestie van er ook te kunnen op rekenen.
Ik zou wel een mailtje naar de uitgeverij schrijven dat ze mij te laat verwittigd hadden - wat ook zo was - en dat het een dagje later zou worden.

Dus lig ik heerlijk tussen een hoop kussens op bed met de telefoon in de hand, zalig te kletsen met een vriendin en later een vriend. Ik ben daar uitermate goed in. Tussendoor rollen er nog wat gezellige mailtjes binnen...
Ik zet mij dus terug voor mijn pc, draai wat op mijn bureaustoel en ongemerkt blijk ik toch te werken aan het artikel. Ik wou het gewoon opbergen en de blaadjes bij elkaar doen, maar toen ik eenmaal begon te schrijven stond het artikel er toch. Het zat blijkbaar toch in mijn hoofd en ik moest niets meer doen dan mijn vingers op het toetsenbord de vrije loop laten. De structuur was er, uitwerking was in grote lijnen geschetst, nu was het een kwestie van er een geheel van te maken.
En het is gelukt !

Als beloning voor deze doorzetting werk ik niet zoals gewoontegetrouw tot 23 uur maar hou er nu mee op. Ik duik in mijn zetel met een boek van Virginia Woolf. Een hele dame trouwens !
Schrijven over de film doe ik morgen. Beloofd !

kaat

zestien maten Beethoven

Heel erg genoten deze namiddag van de voorstelling 'Ik, Ludwig" door Michael Pas en Jan Vermeulen. Michael Pas is Beethoven, verhaalt over Beethoven, brengt Beethoven naar deze tijd en weer terug, kortom, het is 'dwalen in Beethoven'. Soms is het komisch, soms is het ook dramatisch. Michael Pas - te zien in Team Spirit - verrast. Bij zo'n kleine producties zie je waartoe iemand in staat is, dat er veel meer schuilt onder het oppervlakkige van zijn 'grote' carrièrre die meestal in de media komt.
Het is best ook wel gedurfd, een stuk rond Beethoven, met anektodes, verhalen, afgewisseld met stukken uit Beethovens oeuvre. Ik had gevreesd dat het kleine stukjes zouden zijn die nu en dan onderbroken werden door pianostukken, maar ondanks het feit dat het dat "vormelijk" misschien wel is, versmelten die twee toch in elkaar en gaat Pas zelfs de dialoog met Jan Vermeulen aan.
Bezeten door muziek, die Beethoven, en ook dat kon Pas op komische manier zelfs overbrengen. Hij deed niet minder dan een miniscuul partituurtje uitdelen in de zaal en slaagde erin ons allemaal zestien maten Beethoven te laten zingen.

Nu nog hard werken ... het moet, met veel tegenzin, want het hoofd is vol en heeft deze avond ook nog genoten van 'The Hours', maar de strenge discipline zegt dat er eerst gewerkt moet worden en dat het ander verhaaltje voor later is.

Ik begin al te twijfelen of het gewoon lente-gekheid is ofwel de adrenaline die pompt omdat het werk hier door mijn handen glijdt en mijn hoofd bol staat van de (goede ?) ideeën en inspiratie. Work as a drug. Kon ik in mijn geest kijken dan zou die zeker om slaap schreeuwen, maar het lichaam kan het gelukkig aan zonder al te veel slaap.

I wanna freak in the moring
Freak in the evening
I've got a little freakness inside
I don't care what they say
I'm not about to pay nobody's way

sugababes/angels with dirty faces

Overdrive dus.
Definitive.

kaat

lente gekheid

Deze morgen stond ik - vroeg ! - op en het eerste wat in mij opkwam was "de zon schreeuwt in mij om in het leven te bijten", en er was warempel een kriebeling bij. Ik ben wel een enthousiasteling van het leven, dat wel, maar wanneer er zo'n gedachten in mij opkomen vraag ik mij wel even af of alles nog in orde is met mijn mentale gezondheid.
De dag ligt ook mooi uitgestrijkt voor mij : maar een paar uurtjes naar het werk en de rest is thuiswerken, op eigen ritme, met een warme cappucino over de middag in het 't Stuk, krantje lezen, en opnieuw onderduiken in het Huis om te studeren en te schrijven.
Morgen naar The Hours met Nicole Kidman. (zie ook CitaatvanKaat)

Het enige donkere wolkje aan de hemel is Herman die om onverklaarbare redenen zijn stek op het internet kwijt is geraakt, alsof de man plots van de aardbol verdwenen is. Zelf vindt hij het ook maar niets, dus maar hopen dat er gauw beterschap is !

kaat

Zwijmelen bij de gedachte !

Lezing over geneeskunde en ethiek gebrost en mij in plaats daarvan nogmaals aan het uitschrijven van een interview gezet. Saai werkje, je hebt de man in kwestie immers al gehoord, maar om niet in de problemen te raken en enig zicht te krijgen over welke richting het geschreven interview moet uitgaan, moet het eerst van het gesproken woord naar het geschreven woord en van het geschreven woord naar het literaire woord. Dat laatste mag dan weer niet al te literair, want geen mens spreekt zoals hij schrijft. Geen mens schrijft ook zoals hij geciteerd wordt, dus is het een wikken en wegen van woorden en vooral ritme.
Saai dus. Saaier wellicht dan de lezing over ethiek.

Misschien ben ik te bang van het geciteerde woord. Ik heb zo'n angst om er naast te zitten, om verkeerde interpretaties te geven dat ik het wel tien keer nalees en toets aan het oorspronkelijke. Op extreme momenten ga ik er zelfs nog eens de deontologie van de journalist op na lezen. Totaal nodeloos, want ik ben zowat het braafste wicht dat in de schrijverswereld moet leven.
Maar goed, het brood moet verdiend worden WANT ....

het hotel in Oostende liet weten dat de boeking in orde is ! Joepie !
Ik heb meteen maar een flink Engels ontbijt besteld ook, en als ik straks mijn "echte" pen naast me neer leg, dan wil ik nog wel eens surfen om op zoek te gaan naar andere lekkernijen (en verwennerijen !) in Oostende !
Ook volgend besluit moet kwaliteit waarborgen : na veel aarzeling heb ik besloten om mijn laptop NIET mee te nemen. Als 'troost' (?) mag mijn pda-tje wel mee, maar om lange teksten te schrijven is het toch sowieso onhandig.

Vakantie vakantie, ik zwijmel al bij de gedachte. Zee zee zee en uitwaaien, wandelen langs het strand, pannenkoek eten, boekje lezen op een terras, krantje halen... ik zie er zooooo naar uit.
Nog vier dagen. Dat moet toch lukken !

kaat

lente !

De lente is in aantocht ! De eerste straaltjes zijn er en dat doet mij nog meer naar vakantie hunkeren !
Terwijl ik met open raam genoot van een lekkere cappucino doornam ik mijn post, en waar viel mijn oog op ? "Tijd voor lenteschoonmaak", een heel blad vol ! Jàk !
Kunnen ze mij weer schuldgevoelens aanpraten !

Oostende


Vandaag een van de verplichte vrijwilligerswerkjes opgeknapt : samen met de collega's van deze morgen vroeg ( 8 uur ! ) groenten schoongemaakt, emmers vol peterselie tot grut gekapt en bovenal geluisterd naar de meesterkok die ons 'de ethetiek van het bord' uitlegde. Niemand zag er de schoonheid van in, maar we werkten goed door, swingend en al onder loeiharde muziek die er bijna een fuif van maakte. Let's dance ! Omdat we er onze hoofden eigenlijk niet hoefden bij te houden werd er nogal wat afgebabbeld.

Eén collegaatje was - blijkbaar als enige man ! - naar een lezing over intimiteit geweest en was maar al te enthousiast bezig over hoe het er nu echt aan toe ging in het echtelijk bed.
We luisterenden - weerom ! - gedwee maar het hoefde echt niet, zo 's morgens vroeg verhalen horen over het warme bed en je geliefde die we net allemaal verlaten hadden om ons net hier af te peigeren voor Het Goede Doel.
Het was weer eens iets heel anders, zo'n samenwerking. Ons intellect ging sprongen naar omlaag, maar 't de sfeer was anders best ontspannend en opgewekt, ondanks de vermoeidheid bij velen.

Eenmaal thuis wou ik eindelijk wel eens vakantieplannen maken. Andalousie bleek niet meer te lukken wegens veel te laat reserveren van vliegtuig in combinatie met hoogseizoen. Net omwille van dat hoogseizoen zou ik ook een flink stuk meer moeten betalen. En dan had ik nog geen hotel. Ik baalde van al dat gezoek en al die beslissingen. Dus maar net op het internet een hotelletje gezocht in Oostende en ze meteen gemaild. Zou er nog plaats zijn ? Ik hoop het. Ik heb meteen ook gemaild dat ik het 'uitgebreid Engels ontbijtbuffet' wou, want als ik dan toch in België blijf, mag het best luxueus zijn.
Nu nog hopen op denderend goed weer !

kaat

Schroom

Het was en is nog geen vakantiedagje, maar een volledige dag grootstad Brussel, met een bezoek aan de Hallepoort om er de tijdelijke tentoonstelling "Foto's over het leven in de stad" te bekijken, heeft toch al een groot toeristengehalte !
Jonge fotografen stellen er hun visie op de stad tentoon. Hun visie ligt dicht bij de eigen ervaring : de stad als mengelmoes van culturen en ideeën, kleurig, uitbundig, met een sterk nachtleven, always on the move, maar ook de stad als zelfkant van de maatschappij. Knap werk toch ! Vooral het werk van Vincent Delbrouck kon ik heel erg waarderen.

Tel bij deze dag nog eens het vrolijke gezelschap van C. bij, een jonge telg uit de familie die zich in hartje Brussel gevestigd heeft, en de dag kon al niet meer stuk.
Leuker werd het nog toen C. voorstelde dat ik tijdens haar vakantie best wel in het mooie appartement - hartje Brussel dus ! - kon logeren. Niet dat ik een plattelandsluis ben, Leuven is officieel immers ook stad, maar voor iemand die ook jaren in Gent en Antwerpen gewoond heeft blijft Leuven het kleine, maar toch zeer leuke broertje.

Geheel geïnspireerd door de fototoestelling en door de vele foto-avonturen van Herman was ik ook gewapend met een fototoestel. Experimenteren was de doelstelling, maar meteen wist ik ook wat mij mijlenver van Herman en iedere fotograaf onderscheidt : schroom.
Het is alsof ik de werkelijkheid in dat kleine doosje wil krijgen, en wanneer het over het fotograferen van mensen gaat durf ik het al helemaal niet meer. Waarom zou ik zomaar mogen binnentreden in hun wereld, hun stilte van het stadspark, hun praatje met de buur, hun wezenloos staren in de metro ?
Ik durfde het dus niet en het ziet er niet naar uit dat ik het ooit zal durven.

kaat

leeg

Ik wil weg. Weg van het werk, weg van de vrienden, uit mijn eigen biotoop, weg uit mijn stad, mijn provincie en misschien zelfs het hele land. Niet lang, helemaal niet, ik zou het nooit lang kunnen dragen, maar nu wil ik weg.
Mij verliezen in het ergens waar ik niet gekend ben, waar ik niets hoef te doen, waar ik de gedachten gewoon de vrije loop kan laten.

Ik schrok toen ik deze morgen deze gedachten aan mijn eigenlijke dagboek toevertrouwde. Ze leven al enige weken, maar werden altijd de kop ingedrukt, wegens het gebod : gij zult niet toegeven aan negatieve gedachten.
Maar zijn dat nu zo'n negatieve gedachten ? Misschien niet, maar wat dan wel ?

Zie hier het dillema waar ik niet uit raak : enerzijds wil ik juist wel denken en werken, nieuwe boeken lezen, artikels schrijven, werken aan de computer, opgaan in een studie, nieuwe dingen leren, nieuwe ervaringen, genieten van. Anderzijds lijkt het hoofd wel vol te zitten en is er dringend nood aan .... 'niets'.
Ik wil een dagje, of meer zelfs, als kluizenaar leven, onbereikbaar, onherkenbaar, alleen in mijn hoofd leven, maar juist daar lijkt het zo overbevolkt.
En lijkt het niet dat ik mijn liefste(n) de boodschap geef dat ik even genoeg heb aan menselijk contact ? Is dat niet vreselijk ? Terwijl het mij helemaal niet zo lijkt ? Dat ik evengoed met hart en ziel "hou van" ?

Gisteren even vertoefd op de site van Connections en zelfs bijna daarvoor een te gevuld hoofd. Andalousie zag er goed uit, maar prijzen enkel 'vanaf', en dan moet ik nog een hotelletje vinden, en het liefst een huurauto... kunnen zij dat allemaal niet regelen ? Dat ik enkel mijn bankkaart boven hoef te halen en mijn code te pinnen ?
Morgen ga ik er langs, in de hoop een lieve dame of heer te vinden die zegt : pin jij maar lekker, ik versta je helemaal.

kaat

You' re not a man of God

Gisteren samen met T. naar The Magdalene Sisters geweest. Blij dat ik niet alleen was, blij dat ik wist dat naderhand de verwarring en de emoties konden gedeeld worden. Ik vroeg aan T. "waarom wordt sex altijd met zonde verbonden ?" Hij antwoordde iets in de trant van Plato etc, maar wist onmiddellijk zelf dat het weinig troost bood.
Macht, ging het daarom ? Ergens las ik dat de beste onderdrukking van een vrouw het haar ontnemen van haar seksualiteit en lichamelijkheid is. Zeg dat ze gesluierd moet lopen, haar lichaam een zonde is, dat wanneer ze geniet van sex ze in de hel zal landen".
Ging de film daarover ? Over hypocrisie : "You' re not a man of God" schreeuwt de Crispina, wanneer ze eindelijk door heeft dat de sexuele daden met de priester waartoe ze overhaald wordt, niets te maken hebben met godsdienst.

T. en ik wandelden nog een heel eindje door de stad, alsof we het van ons moesten afschudden. Ik vroeg mij af : doet het een man nu zoveel als een vrouw ? Kan dat begrepen worden ? Ik heb hem de vraag niet rechtstreeks gesteld en hij heeft er ook niet rechtstreeks op geantwoord, maar ja, hij begreep het, het machtsmisbruik in zijn geheel maar ook de onderdrukte positie van vrouwen.

Je bent een goeie man, zei ik, 's avonds laat.
Niet omdat hij het begreep. Niet omwille van de wandeling.
Maar wel om de ruimte die hij ons bood : zichzelf als mij. Ruimte voor verwarring, ruimte voor verontwaardiging, ruimte ook voor het eigen worstelen met hypocrisie rond ons heen.
Ruimte waar het - na zo'n kille ervaring - warm vertoeven was.

kaat