free fun !


Of het ethisch allemaal zo verantwoord is (wachtwoorden kapen, beveiligingen omzeilen) weet ik niet, maar ik geniet er alvast heel erg van. 164 gratis programmaatjes en heerlijk eenvoudig uitgelegd !

Zalige vakantielectuur !
(Ok, het is nog geen vakantie, so what !)

seksisme


O ja, ik vind vrouwen gelijkwaardig aan mannen. Zo vond ik het gisteren heerlijk dat de architect evengoed mijn naam opschreef en tijdens het gesprek zijn aandacht evenwichtig tussen het vriendje en mij verdeelde. Meer nog, ik voelde mij een echte expert toen het over de keukeninrichting ging. "Ik wil dat zus, en zo, en die hoogte, muurtje zus zodat je de rommel niet ziet...". Tot zover leek het alsof ik mijn roeping als (binnenhuis-) architect had gemist.
Tot... tot ze begonnen over steunmuren en steunbalken en plafonds die konden gedragen worden door houten en metalen constructies, gewichten van vloeren, de mogelijke invloeden van al even mogelijke inslagregens en een heel vocabularium van technische termen die ik geheel niet meer begreep. Aanvankelijk dacht ik nog dat beide heren in hun eigen dialect waren verdergegaan en dat dat de reden van mijn onbegrip was.

Toen we naar de auto liepen vroeg ik toch vertwijfeld aan het liefje :
"ik ben toch baas in de keuken hé ?"
Tuurlijk, zei hij, en pakte mij beet.
Toch blij dat er mannen zijn, al snap ik niet waar hij al die technische kennis plots vandaan haalt...

zorgouder

Ik las het dit weekend pas voor het eerst : zorgouder in plaats van stiefouder. De CD&V zou aan een of ander statuut werken, kwestie dat dat de zorgouder ook rechten en plichten kreeg.
Het artikel stond in het Nieuwsblad, naar aanleiding van Vaderdag. Goede re(d)actie, dacht ik, want wat met de honderden vaders (en moeders) die van 's morgens tot 's avonds meedraaien in de zorg (en liefde) voor hun zorg/stiefkinderen ? Bestaan die dan plots niet meer ? Ook De Standaard schreef er al enkele keren over :

De druk op een stiefgezin is groot. Om te slagen, om niet weer te falen, om het goed te doen. De stiefmoeder is geen moeder van haar stiefkinderen, maar wordt wel op haar moederlijke kwaliteiten aangesproken en afgewogen. Als alles goed gaat, is er geen vuiltje aan de lucht. O wee als de boel ontploft. Dan is de stiefmoeder de verdachte nummer één.

Nogal wat jongeren waarmee ik werk, leven binnen een co-ouderschap. Ze zijn het dikwijls zo gewoon dat ik versteld sta van de soepelheid waarmee zij met deze complexe situatie omgaan : om de zoveel tijd een ander huis en andere normen en waarden. Kinderen zijn ook niet dom :ze weten heel goed hoe de steel in de vork zit, en wanneer ze zich bemind en gerespecteerd voelen, dan aanvaarden ze veel, heel veel.
Wanneer ik ze positief bezig hoor over hun situatie heb ik altijd zin om alle betrokken (zorg-)ouders te bellen en te zeggen : proficiat, jullie doen dat ontzettend goed.
Want zo'n regeling kan volgens mij maar goed lukken als de hele omgeving beide gezinnen steunt en erkent. Als de zorgouders van beide kanten positief gewaardeerd worden. Dat je als moeder zo'n groot hart kan hebben dat je de zorgmoeder toelaat ook je kind te beminnen of meer nog : dat je eigen kind liefde opvat voor de zorgouder.

Omdat de nieuwsamengestelde gezinnen steeds talrijker worden, mag best wat aandacht besteed worden aan de zorgouders. Fijn als we al beginnen met het zwaar negatief beladen woord stiefouder te vervangen door wat ze echt zijn : vrouwen en mannen van vlees en bloed die hun best doen om in een situatie waar ze niet zelf voor gekozen hebben, toch het beste te maken en zelfs te komen tot een nieuw gezin waar warmte en liefde opnieuw de beweegredenen van dat gezin zijn. Ze zijn tekenen van hoop en toekomst : het nieuwsamengesteld gezin gelooft immers bovenal in de mogelijkheid van een warm nest als gezin. Of dat er na het falen, ook weer opstaan is...

Slaap !

De klok loopt zo langzaam naar middernacht en ik ben de enige die hier nog niet slaapt. Het meeste energie heb ik 's morgens, dus moet ik wel een ochtendmens zijn, maar 's avonds raak ik zelden in mijn bed.
Ik ben een slechte slaper. Ik controleer 's nachts of de klokken nog wel lopen en het alarm wel op staat. Uit pure verveling - omdat ik niet kan slapen dus - probeer ik te raden hoe laat het zou zijn. Of begin ik met grote hersenspinsels die voor een ander slaapwekkend zijn maar mij wakker houden.

Vroeger begon ik zomaar tegen het vriendje te babbelen. We waren nog maar net gaan slapen en het leek alsof allerlei inzichten mij plots overvielen en ik toch maar van alles met hem moest overleggen.
Deed ik dat omdat ik hem ook uit zijn slaap wou houden ? Of was het gewoon omdat ik hem (en de dag) persé wou vasthouden ?
Nu overleg ik dus met mezelf.
Ik merk hoe het hele huis slaapt en kijk jaloers naar mijn bedgenoot die enkel de ogen dicht hoeft te doen om te vinden waar ik naar zoek. "Slaap".
Ik kan vermoeid zijn en toch 'de slaap' niet vinden.
Mr. Sandman vergeet mij bijna altijd. Tot ik soms op de meest onverwachte momenten de spreekwoordelijke klop van de hamer krijg.

Troost vind ik daarom in het lezen en bijzonder nu in Slaap van Annelies Verbeke. Het is met mij bijlange niet zo slecht gesteld. Ik ga nog net niet door de straten dwalen en andere mensen wakker maken, al is een bezoek aan de nachtwinkel mij niet vreemd.
Dat je jaloers kan zijn op een slapende stad, op de man naast jou die zo gemakkelijk vindt waar een ander op zoek naar kan zijn.
Voor alle slapelozen, maar ook voor allen die graag een goed boek lezen, lees Slaap !

manipulators

Sommige mensen zijn werkelijk bedreven in de kunst van het 'onder druk zetten'. Ik zou het vroeger niet eens gezien hebben, gezien ik, opgevoed als een braaf katholiek meisje, heel gevoelig ben aan schuldgevoel.
Met één zinnetje maar even prutsen aan dat schuldgevoel en ik zou na volgende zinnetjes onmiddellijk "Natuurlijk !" gezegd hebben, om dan weer wat later te klagen over teveel werk en beslissingen die eigenlijk niet eens de mije zijn.

Maar wanneer ik ze nu hoor, dan denk ik (zal ik het ooit durven zeggen ?) in mijn binnenste : 'ge gaat mij hier niet vangen' ! Andere voorbeelden zijn heel erg welkom, want ik ben nog aan het oefenen !

"Ik denk toch dat het normaal is dat we'" ...
"Men verwacht van ons toch dat we...."
"Het strikte minimum is toch dat we ..."
"We kunnen het ons toch niet permitteren dat ..."
"De anderen zeggen ook dat ...."
"Het is toch onze morele plicht om ..."
"We kunnen hem/haar toch niet in de steek laten..."
"Wat gaan de mensen wel zeggen als we ..."

Let op dat de "WE" een zwaar manipulerend karakter heeft. Zoiets van : haal jij het nu maar niet in je hoofd om anders te denken of je hebt mij ook al sowieso tegen.

Ik probeer mij te oefenen om er niet in te lopen, maar toch...

Happy


Ik ben een gelukkig mens. Hoe ouder ik word, hoe evidenter dit lijkt. Net als Luc De Vos kan ik zeggen : Eigenlijk ben ik rijk. Ik heb alles wat mijn hart verlangt.
Soms laat ik mij nog eens vangen door de hele mediawereld om mij heen die mij wil overtuigen van mijn onbehagen. Willen ze mij voor de zoveelste keer wijsmaken dat ik dit of dat tekort kom, dat ons huisje er zus en zo moet uitzien, dat ik dit of dat moet dragen, dat ik te dik, te dun ben.

Maar vandaag in de tuin dacht ik opnieuw aan het aangehaalde vers bij De Vos. Kijk naar de lelies in het veld.
Het hoeft niet eens zomer te zijn.

Het gebeurt iedere morgen. Ik word wakker naast een glimlachend gezicht, we zijn blij om elkaar. Er is vers brood, er is kaas en al tikt de klok dat we naar het werk moeten, we leven in ons paradijs. De liefde en het geluk zijn inderdaad gratis.

De economie groeit elk jaar met gemiddeld twee procent, zeggen ze in de gazet. In de afgelopen twintig jaar is de economie dus met veertig procent gestegen. Rekenen
kan soms eenvoudig zijn. In 1984 was ik arm. Nu ben ik gemiddeld veertig procent minder arm dan twintig jaar geleden, zo bewijzen de cijfers. Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik iets te kort kwam. Ik heb altijd getracht gelukkig te worden en liefde te vergaren. En geluk en liefde kan men niet kopen. Dat hebben ze mij altijd wijsgemaakt. Zo eenvoudig was het, zeiden ze. Maar ik denk dat de meeste mensen niet geloven dat geluk en liefde gratis zijn. (...)

Eigenlijk ben ik rijk. Alles wat mijn hart verlangt kost zo weinig. Aardappelen, bier, mosselen. Voor een paar honderd oude franken is dat allemaal van mij. Ik begrijp niet waarover de mensen klagen. En gewoon thuis zitten, dat kost ook niets. Een beetje zitten tokkelen op mijn gitaar, dat doe ik nog het liefst van al. En die gitaar die heb ik al, daar hoef ik ook niet meer voor te betalen.

Begrijpt u nu wat ik bedoel met dat vers uit de bijbel van de vogels in het veld? Zij vergaren niet in voorraadschuren maar toch wordt er voor hen gezorgd. Ik
ging ooit eens bij een pittabar naar binnen en bestelde daar een pitta met veel looksaus en net toen ik wilde betalen zei een kerel die naast mij zat dat hij mijn pitta wel zou betalen. Hij was een straatmuzikant die al vaak een liedje van mij had gespeeld en hij was blij dat hij nu een keer iets kon terugdoen voor mij.

Uit : Luc De Vos, Volksmacht, Uit. Atlas 2005

Warm, warm, warm...

Wat past beter dat het zuiders ritme van Gabriel Rios ?
Ik hem hem jammergenoeg veel te laat ontdekt !

En vrolijk is-ie ook al !

cause I am a ghost boy I don t
scare and I don t get no belly aches
and I ll be eating sparrows
sitting on top of a tree
and as the days go by won t
you show me where to get them bellyaches
or I ll be here like pharaohs
forever on my own

Da Vinci Code
Ondanks mijn gemengd oordeel ben ik er toch nog niet van af : bewijze het boek dat ik nu lees. Morgen naar de bib toch maar eens een boek over de Dode Zeerollen halen ook, alsook in de Bibliotheek van Theologie eens naar die gnostische evangelies zien.
Want L'je merkte terecht op : waarom heb je die tijdens je studies nooit bestudeerd ?
Hmmm...

In de ban van Da Vinci

Omdat zovelen de Da Vinci-code zo verschrikkelijk goed vonden, ben ik er, een jaar na de eerste melding van enthousiasme hier, ook aan begonnen. Zaterdagavond begon ik aan pagina 1 en zat zondagvoormiddag al over de helft. Zo spannend is het boek inderdaad : ik heb de hele avond en zondagvoormiddag gelezen. Allerlei weetjes en veronderstellingen maken het lezen extra boeiend. Dat ik de tijd tussen zondagvoormiddag en vandaag nodig heb gehad om het boek te beëindigen, ligt helemaal niet aan het gebrek aan tijd maar wel aan het verhaal dat plots als een pudding in elkaar zakt. Het lijkt alsof D. Brown al zijn energie en vondsten in het eerste deel gestoken heeft en dan maar wat verder kabelt. Zo erg zelfs dat het bij tijden ronduit saai wordt.
Een oordeel vellen over het boek vind ik dan ook bijzonder moeilijk. De eerste helft krijgt een "zeer goed en spannend", de tweede helft een onvoldoende. En dat is jammer, want niets is leuker dan bij het omslaan van de laatste pagina te kunnen zeggen 'wauw....'.

Discussie heeft het boek anderzijds wel voldoende opgeleverd, ook in mijn eigen kring. Het eigenaardigste was de waarde van het literair genre. Nogal wat mensen in mijn omgeving zijn voor of tegen een aantal stellingen en vergeten daarbij domweg dat het om een roman gaat, dat Dan Brown helemaal niet de bedoeling heeft om theologische stellingen in te nemen of iets over het historisch verhaal van Jezus te vertellen. Zelfs in 'academisch Leuven' leek het genre plots van geen tel meer...

PS : leuk blogje gelezen vandaag...

jaloezie ?

Deze morgen vertelde het liefje mij dat er minstens 1 kuikentje dood was. De voorbije dagen hadden we gezien hoe één hen voortdurend op de kuikentjes pikte maar daardoor op de furie van de haan (vader !!!) moest rekenen.
Wellicht was zijn machtsvertoon niet voldoende, of verslapte zijn waakzaamheid, want H. zei dat er minstens eentje dood lag. Het andere vond hij niet.
Al evenveel dagen vragen wij ons af of er zoiets bestaat als kippenpsychologie en waarover de ruzie tussen kippen nu eigenlijk ging. Waarom doodt een hen kuikentjes ?
Is er niet zoiets als "dieren doden hun eigen soort niet" of zijn we naïef ?
De dood is bij onze dieren altijd aanwezig, bij iedere nieuwe geboorte zijn er jongelingen die het niet overleven. De poezen halen nu en dan hun killerinstinct boven - zij het nooit bij de tamme dieren - maar zoiets hebben we nog nooit meegemaakt.
Ik wou dat we het de kip konden vragen. Vreemd, vreemd...

piano

Een drijnatte man aan de kust in Kent. Hij spreekt geen woord, wordt opgenomen en tekent enkel een piano op een vel papier.
Wanneer hij bij een piano wordt gebracht blijkt hij een virtuoos.
Wie is deze man ?
Geen drama of soapverhaal, geen fictie maar levensecht. Lees maar in De Standaard.

Ik benijd hem niet om zijn psychische toestand maar wel om zijn bijzondere band met muziek. Het moet heerlijk zijn om in het creëren van muziek een thuis, een klankbord te vinden. Als kind was ik best verliefd op dit elegant instrument, maar werd het te gauw ontrouw om er een thuis in te vinden.