thuis

De helft van de treden van de nieuwe trap (trap 1) is geschuurd en vernist. Manlief heeft een hele dag buiten gewerkt om electriciteit in onze tuinkamer te leggen. En toen, toen lukte het ons niet meer en gingen we allemaal richting zwembad. Genoeg gewerkt !

en hoe gaat het met mijn zusje in Iran ?

... heel goed ! Klik hier !

Reis naar Iran gaat niet door

... tenminste, niet voor mij. Zus en Lut vertrekken wel. De beslissing viel vorige week na alweer een nacht met weinig slaap. Terwijl iedereen in mijn omgeving enthousiast over zijn of haar komende vakantie sprak in Europa of overzee, merkte ik dat ik steeds stiller werd. Of ik ook op reis ging ? En waarheen dit jaar. Eu, naar Iran. Ja, nog altijd.
Dat ik niet ga heeft niets te maken met de vele verbaasde reacties die ik van mensen kreeg toen ze mijn reisbestemming hoorden. Al wie werkelijk iets wist (mensen die daar nu nog zijn, Iraniërs zelf, mensen die daar voor hun werk jaren waren, reizigers zowel vrouwen als mannen), niemand van die mensen heeft me Iran afgeraden, wel integendeel.

Maar hoe meer ik mij verdiepte in de actualiteit, hoe minder gerust ik er in werd. Die actualiteit leek 'te doven', maar dat was enkel omdat een item niet ten treure kan herhaald worden. Doen alsof er niets meer aan de hand is, is de werkelijkheid negeren. Dat de reisadviezen van de ambassades bij de één positief (mits de nodige waarschuwingen) waren en andere weer negatief, gaf ook al aan dat ze 't niet weten. Momenteel geeft Nederland sedert 16 juli ook opnieuw groen licht voor toerisme, maar ondertussen is Iraël evengoed nucelaire onderzeeërs richting Suez aan 't brengen om Iran 'een signaal' te geven. Er is opnieuw een massabetoging geweest vorige vrijdag en voormalig president Khatami een referendum (nieuws gisteren) over de voorbije verkiezingen).

Alles samen genoeg om niet meer gerust te zijn. Er kan echt wel van alles gebeuren. Misschien gebeurt er ook niets. Misschien dooft het langzaam uit. Die onzekerheid alleen al maakt het mij moeilijk. Misschien wil ik te gerust zijn.

Nog iets anders is natuurlijk de link tussen de politieke situatie daar en toerist zijnde ginder. In alle eerlijkheid denk ik niet dat ik daar werkelijk gevaar zou lopen. In het ergste geval - en dan moet het al erg zijn - zal het internetverkeer misschien bemoeilijkt worden en de identiteitscontroles verhoogd. Dat is vervelend te noemen, maar niet onoverkomelijk.
Als vakantie gelijk staat met ontspanning en liefst minder stress dan in het 'gewone' leven, dan zag ik plots een periode van stress voor. Het zal wel tussen mijn oren zitten, de ene mens is nu eenmaal sneller ongerust, gestresseerd dan een ander.

Bewijze hiervan mijn zus en Lut. Zij vertrekken wel. En ik bewonder hen om de manier waarop ze met de stress omgaan. Ze kunnen beter doseren en wellicht ook beter relativeren. Ze hebben reiservaring en al een stuk meer levenservaring. Misschien helpt dat om te relativeren.

Als zij diep in augustus terugkeren zullen hun hoofden en harten gevuld zijn met prachtige verhalen en contacten met mensen aldaar. Ik kan het mij niet anders voorstellen. Zij zullen prachtig 'hun plan' getrokken hebben en de avonturen zullen stuk voor stuk, dag na dag verteld worden. Ik zal eens kijken naar mijn ongebruikt ticket(*) en heel even denken : daar had ik bij kunnen zijn, dit had ik ook kunnen meemaken, om daarna, als ik hun verhalen gehoord heb te denken : ho, toch liever niet.

(*) Jammer van het ongebruikte ticket, ik kan het geeneens weggeven !

vakantielectuur - sport voor de hersenen

Twee interessante boeken aan 't lezen waarvan ik niet gedacht had dat ik er evenzo aan verknocht zou zijn als, zeg maar Stieg Larson.



De 20ste eeuw in een notendop gaat over alle grote thema's van de 20ste eeuw die ik welliswaar in de humaniora gelezen heb (en later) maar die hier bijzonder goed zijn samengevat. De wereldoorlogen, Stalin, Vietnam, de Golfoorlog, het passeert allemaal de revue en leest als een tram !

H. Ulrich, De 20ste eeuw in een notendop, Bert Bakker. (De Slegte, ramsj, rond de 5 euro)

Het tweede boek is op z'n minst zo leuk en dient ook in kleine brokjes te worden verteerd. Het boek is gemaakt op basis van de site AskPhilosophers waar je filosofen vragen kan stellen. Het boek is een verzameling vragen en antwoorden. Zo vond ik zelfs mijn eigen vraag terug : hoe weten we of we echt bestaan en niet gewoon aangesloten zijn op een computer die ons van alles doet geloven ? (De invloed van de film The Matrix) is duidelijk ! Nu lig ik daar niet wakker van, maar nu en dan piept er wel een filosofische vraag tussen de alledaagse bedenkingen. Of wat dacht u van deze : moet verdraagzame mensen onverdraagzame mensen tolereren ?

A. George, Wat zou Socrates zeggen ? Filosofen behandelen vragen over liefde, niets en alles. Spectrum (De Slegte, Ramsj, 6,99 euro)

Bijna vakantie

"Ga je echt nog naar Iran ?" is de vraag die ik de laatste weken veel te horen kreeg. Door de verkiezingskoorts en alle naweeën ervan bleek dit niet evident. Wie we ook raadpleegden - mensen ter plaatse - we kregen altijd verschillend advies. Zo geeft de Nederlandse ambassade negatief advies voor het hele land en ziet de Belgische ambassade het dan weer helemaal zitten, zo zeer zelfs dat ik een persoonlijk mailtje van de consul alginder kreeg : dat toeristische reizen best kunnen en de onlusten lijken uit te doven. Maar ook : dat de spanning blijft en aanleiding kan geven tot nieuwe onlusten en voorzichtigheid geboden blijft.
Toch lijkt het in Iran langzaamaan rustiger te worden, voor zoverre je zoiets op een dergelijke korte tijdsspanne (vorig week nog rellen) en afstand (veel pers vertrokken) kan weten.

Het maakt er onze beslissing niet gemakkelijker op. Ondertussen blijf ik in mijn hoofd naar Iran reizen. Ik heb de catalogus van het Nationaal Museum in Tehran opgevraagd (en ontvangen !) en ik heb nog een paar documentaires bekeken over Isfahan en Persepolis. In mijn studie geschiedenis ben ik terecht gekomen bij de Abbassiden en 's avonds ligt er nog een fijne roman op mijn nachtkastje over een Spaanse vrouw die een tijdje in een bazar is gaan wonen.

Tijd lijkt onze beste bondgenoot te zijn. Tijd zal hier werkelijk raad geven. Hoe meer ik er echter over lees en mij erin verdiep hoe meer ik ook echt wil gaan. Mijn hoofd is al langzaam aan het 'verhuizen' naar Iran dus moet nog nu de rest volgen !

Dwars door Geel

Het was fantastisch ! U kan het hier lezen.

zomer en zomerrokjes

Er ligt nog stof voor 3 zomerrokjes en 1 zomerrukje ! Laat de zon maar schijnen !
Links 'mijn bijbel' : Patroontekenen en Ontwerpen van Rietveld. Het boek is niet meer verkrijgbaar, vandaar de kopie.

Parick Janssens achterna - reisvoorbereiding

Toen ik Ahmadinejad in Rusland ontspannen zonder das zag dacht ik even : ho, die gaat Patrick Janssen achterna !



Tot ik weer bijleer dat in Iran alles anders is : "Een keurig geschoren kin wordt gezien als decadentie, zoals het dragen van een das gezien wordt als westerse frivoliteit". (Van Camp)

Reisvoorbereiding Iran

Verbazing worstelt met afschuw in de stem van Koen.

"Naar Iran ?"

Hij bekijkt me alsof ik iets obsceens in zijn oor gefluisterd heb. Hij spuwt het woord Iran uit als een hinderlijk insect op zijn tong.

"Wat ga je in hemelsnaam in Iran zoeken ?" (...)

"Iran is wel het land waar fanatieke moslimfundamentalisten de schrijver dan De Duivelsverzen ter dood veroordelen zonder het boek gelezen te hebben."

Zoals altijd wanneer de kwestie Salman Rushdie in mijn geest opduikt voel ik me beschaamd over de al te gemakzuchtige, om niet te zeggen laffe houding die westerse politici op de eerste, westerlijke intellectuelen op de tweede, westerse schrijvers op de derde en ikzelf op de vierde plaats in die kwestie hebben ingenomen. En nog innemen, de fatwa is nog niet herroepen. Koen ziet dat hij scoort. (...)

Joke mengt zich in het gesprek.

"Stel dat je daar ziek wordt. hebben ze daar goede dokters, ziekenhuizen, geneesmiddelen ? Een beetje fatsoenlijke wegen ? Hotels ? Is er openbaar vervoer ?"

Ik heb er geen flauw benul van. Ik voel me verplicht om mijn reisbestemming te verdedigen.

"Iran is geen derdewereldland," zeg ik, "Het heeft aardolie, dus petrodollars. Natuurlijk hebben ze daar goede wegen. Olie, dus asfalt, toch ?"

"Zijn die mensen een beetje vriendelijk voor rugzaktoeristen ?"

"Nogal, ja"

Ik weet het eigenlijk niet.

Mensen die met een groepsreis Iran bezochten vertellen me dat de doorsnee Iraniër uitgesproken vriendelijk tegen vreemdelingen is. Maar ik reis alleen".

Gaston Van Camp, tussen gratie en gruwel.

Het fragmentje zou zou door mij geschreven kunnen zijn. Ook ik ontmoet steeds meer mensen die zich afvragen wat ik in hemelsnaam in Iran ga doen. Ik ga al evenmin in groep reizen, maar met zus en vriendin. Evengoed met een rugzak.

Ik zou alleen bij de laatste regel nog iets toevoegen. "Maar wij reizen alleen. En wij zijn vrouwen".

Voorlopig gaat alles nog netjes door. We volgen het nieuws zo goed als we kunnen. Met spanning en avontuurlijke blik. En toch ook al met bezorgdheid voor het land. Bij iedere reisbestemming begin ik toch sympathie voor het volk te krijgen. Geen uitgesproken meningen, want ik ben geen Iranees en het is onmogelijk om de dingen door hun ogen te zien. Maar wel : met sympathie. Dat het hen goed gaat. En dan denk ik aan de vele mensen die we zullen ontmoeten : de mensen op de trein, de mensen aan de kraampjes, de man aan het loket met de ticketjes. Zeg maar : de gewone mensen. Dat zijn tenslotte de boeiendste.

Opruimen

Voilà ! Met de vakantie in het vooruitzicht is ook hier de grote opruimwoede begonnen en wel in mijn eigen kamer hier. Very girlish, zei mijn liefje toen hij binnenkwam.

Toen ik alles bij elkaar had (en ja, er ligt ook nog wat in de badkamer en op het nachttafeltje) dacht ik : o wee, ik kan een winkel beginnen !
En zeggen dat ik niet eens veel van die dingen aandoe.

Maar wegdoen doe ik ook niet, ik ben wel een 'meiske' hé !

PS : de batterij van 't toestel liet het weten tijdens de fotosessie, vandaar de weinige inspiratie !

Langzaam ontwaken

met zo'n wisselvallig weer wil ik zo veel mogelijk buiten ontbijten. Lang leve de tuinkamer, lang leve de zomer, lang leve de vakantie !
Wat ik echt ook heerlijk vind ? Om - net zoals op de foto - het bed uit te sluipen en iedereen binnen rustig te laten slapen. Weekend kranten halen en helemaal alleen, op m'n dooie gemak, genieten van het ontbijt en de vogeltjes. Langzaam ontwaken. Geweldig !